zondag 9 december 2018

Het gedicht

Een inkijkje in het proces van dichten:

Het gedicht

Het hele gedicht
dat altijd hetzelfde is
zit als ongeboren
ergens in de schrijver.
Hoofd, hart, hand
zijn woorden die heel
onzorgvuldig de plaats
aanduiden. Zij zijn
lichamelijk van aard,
maar de plaats van
het gedicht
is alleen te vinden
in die andere wereld,
die veel krachtiger is
dan menigeen denkt.
De schrijver kent het wel,
… het gedicht … 
maar moet steeds opnieuw
heldendaden verrichten,
draken verslaan,
dronken-nuchter worden,
door braamstruiken sluipen,
koers houden langs klippen,
en eenzaam rondzwerven …
om daar aan te komen.
Op zoek naar
het nieuwe oude gedicht.
Als hij faalt liggen
de proppen papier
rondom hem, groeien
de rimpels in zijn gezicht
en verkrampen zijn
schouders en hand.
Hij cirkelt in het gevangen-
zijn in zinnelijke of
platonische liefde
voor een medemens.
Slapeloosheid is zijn deel,
melancholie zijn cocon.
Maar, lukt het hem
door te gaan, moed
te tonen, aandachtig
te blijven en stil, dan zal
het gedicht 
tevoorschijn komen
als een openbaring.


4-12

zondag 2 december 2018

Erbarmen


Sterven, sterven en nog eens sterven,
waar zouden we zijn zonder dood.

Tijd legt het voor ons neer, uitgespreid
tussen lakens en eindeloze slagvelden.

Leven beminnen, sterven omarmen,
zacht en rauw en eenzaam kijken.

Geliefde en vijand vervagen, onbehagen,
worden – gepaard met schuld – vergeten.

Onschuld meegestorven, weggesneuveld,
ondergesneeuwd in overlevingsdrang.

Rouwen als eten en drinken, noodzakelijk
totdat tranen eens, ja eens opdrogen.

Ogen minder rood, dood minder dood,
ons achterblijven … één langzaam sterven.


2-12

zaterdag 24 november 2018

zullen we

Wat heet …

Zullen we de tijd verkwanselen,
de feestdagen maar overslaan.
Gedachten uit onze breinen ranselen,
en klokken niet meer laten slaan.

Zullen we het leven overdoen
met alle ups en downs.
En niet vergeten die ene zoen,
al voelden we ons toen als clowns.

Zullen we elkaar omarmen
en drinken van de rode wijn.
Ja, we cultiveren ons erbarmen

voor alles, zowel groot als klein.
Daar willen wij ons aan verwarmen
en dan, domweg gelukkig zijn.


23-11

Zoals je bij een bos een bosweg hebt
en je bij een duin een duinweg tegenkomt
zo zou er bij een dom een domweg kunnen zijn.
Maar bij domweg in mijn woordenboek
staat gedachteloos en betekent weg dus foetsie
zoals ook loos dat is, je weet wel
daar was laatst een meisje loos
Die moet je natuurlijk gaan zoeken,
maar gedachten en dom kan je beter laten gaan.
Laat die maar varen ...
Dan blijft intelligent over!

24-11

zaterdag 10 november 2018

Ochtendhymne


Ochtendhymne

De wind schuurt langs de schoonheid van de afbraak
en laat een spoor van afgevallen bruingele bladeren achter
in onbeduidende hoeken en spleten, plekken van voorbij.

De woorden schuren langs schoonheid van gedachten
en laten sporen na van afgevallen vileinscherpe klanken
neergedaald in de echoput van de wil om te vergeten.

Blijft de echo waaien, zaaien en intens verzamelen,
verwacht het stroeve kijken meer grijze uitgekamde luchten
en hunkert het oor nog steeds naar overbekende klanken.

Of lossen ze op, de plekken van niets, de afgedane bedenksels,
is het zich herhalend spel met ogen en oren uitgespeeld en
gaan ze werkelijk voorbij aan verborgen angst en innerlijke rust.


10-11 

zondag 28 oktober 2018

droombeeld wordt gedicht

Naar aanleiding van een droombeeld schreef ik de volgende regels:

ik zag hem verdwijnen
door de heg om de hoek
het volwassen worden
stroomde door onze aderen
...

Dat het in het droombeeld over 3 personen ging werd in het gedicht niet duidelijk. Er zou veel meer uitgelegd moeten worden, wat afbreuk aan het gedicht zou doen. 'Ik' en 'de ander' zijn overgebleven.
Hopelijk komt wel over het 'dubbele' van het komen door de heg / het kijken door de heg  

initiatie

Door de heg zag ik hem komen.
Het volwassen worden
stroomde door mijn aderen.

Deze daad zou een keerpunt worden.
Omkeren was geen optie meer.

Ik stond klaar met een tot
slaghout driedubbel gevouwen
krant boven mijn hoofd.

Jouw slag zou de eerste zijn,
dan zou de mijne volgen.

Een wolk dreef voor de maan.
Geritsel en zweet kropen voorbij.
Wachten werd tijdloos.


27-10

zondag 21 oktober 2018

liefdesliedje


liefdesliedje

ik geloof in de liefde
tussen jij en mij

in verbondenheid
bloedband en zielsverwantschap
en van kennen en kunnen
mogelijk en onmogelijk

in het delen van vrijheid
onze aanwezigheid
in het afwezige moment
met glans in reflexie

in het doorkruizen
van vaste patronen
en het overwinnen
van zorgen voor later

ik geloof in de liefde
tussen jij en mij


19-10

vrijdag 31 augustus 2018

Sauerland

Een poëtisch reisverslag van 4 dagen.

dag 1
















...
wat zijn ze oud
mijn mede hotelgasten
wel net zo oud als ik
slechtgeklede vrouwen
allemaal met korte kapsels
mannen met hoorschade
en ruitjesoverhemden
met korte mouwen ze
praten over Sparta en Toon
en gaan gedwee op tijd
aan tafel om het ene bord
na het andere vol te scheppen
en dan voelen ze aan hun
buik en knikken vriendelijk
naar mij die aan een mini-
hapje voldoende heeft
ik eet nog wel een lettertje
wandel nog een rondje
over stoep, grint en zand-
paden met merels om mij heen
in het hotel een espresso met
een drankje ... zeg maar een 3dubbele ...
ontbijt vanaf 8 uur
dat wordt dus uitslapen!


dag 2

2-1

dat de bouwkes maar mogen smaken
zeg ik tegen mijn aardige tafelburen
van wie ik even daarvoor dat woord
bouwkes heb geleerd tijdens het klaar-
maken van hun lunchpakketten
boterhammen, in Brabants-Vlaams
ze komen uit ‘Nieten’
je kent de suikerfabriek toch wel ...

ik ga naar mijn kamer
die op één 6 na van de duivel zelf is














2-2

weet u misschien hoe de tv werkt
vraagt mijn overbuurvrouw terwijl
haar reisgenote uit de kamer ernaast
onverstaanbare aanwijzingen geeft

we drukken op wat toetsen
maar beeld blijft uit
is de receptie een optie

na mijn wandeling kom ik
de dames op de gang weer tegen
het lag aan de afstandsbediening
de wifi hebben we zelf opgelost

bent u hier vaker geweest
...
fijne dag - hoog tijd
deze ontmoeting op te schrijven

2-3
















en toen danste de nevel tussen de bomen

het water ritselde langs de stenen
en voor mij doemde het groene gordijn op
welke elfen staan hier te wachten

terwijl in het dorp de kerkklok luidt
schuifelen bladeren in de windstilte
waarom zijn ze nog niet zo zichtbaar

welk zien moet ik nog even inschakelen
doemt er nog een testbeeld op - concentratie
helaas, bezweken aan verkeerslawaai


2-4

weer een paar zinnen over een gesprek
dat ik zomaar cadeau krijg
mijn Vlaamse buurman aan tafel
is 78 en heeft bij ‘MSD’ Maastricht
7 jaar aan een plastic-rubberproduct
dat te duur bleek, dat ik ook een 70er
ben had hij niet gedacht. hij beaamt
dat 70ers nog (bijna) alles kunnen ...


dag 3

3-1

'wo ist dann die Eule'
zegt een van de twee dames
nog een paar meter verder
zeg ik, die er net langs liep

zo eentje uit een stam gezaagd
met kettingzaag
we staan stil
zij leunend op hun stokken

hun mannen en honden
zitten al in de auto
even verderop, maar zij
hebben geen haast

zijn nieuwsgierig (zeggen ze)
tot zelfs wat ik betaal
voor mijn vakantie ...
tja, we wisselen wat uit

en dan is het tijd 'kom Thea' ...
wanneer wij doorlopen zie ik
voorbij een struik een eekhoorn
de zager is flink bezig geweest

3-2





















als de weg naar de burcht
uit enkel traptreden had bestaan
dan waren het er zeker 150
nu ging ik slechts 93 - de rest ...

ook het uitzicht is adembenemend
ik kijk tussen de kale jonkers door
naar een aflopend weiland
en verder overal woudreuzen
















stram in het gelid wachtend
voor gebruik tot vurenhouten planken
een armadalandschap met
heuvels als golven, blauwe zee

een armandoschuldig landschap
laat ik in gedachten voorbij gaan
net als het geluid van een vlieg(tuig)
alsof ik thuis ben

later, mijn voetstappen doorsnijden de stilte

3-3

met het maken van de foto even gewacht
tot de zon achter de boom was

zo’n 50 Hollanders
keuvelen op het terras
net een grote familie
boven hen de parasols
met plaatselijk biermerk
daarboven de kerktorenspits
met op de top de bal
vol bouwtekeningen
daar bovenop het kruis
met een haan
hoeveel keer zal hij kraaien
zwaaien in de wind
rondom de blauwe lucht
met hoog een stralende zon
die zich weerspiegelt
in mijn glas - drie keer





dag 4

4-1





op de terugweg bemerk ik
een van de vijf bankjes
overgeslagen te hebben
en ga er alsnog enkele
minuten op zitten
kunnen we weldadigheid
zijn werk laten doen ...





een overdaad aan sleedoornbessen
witbepoederd phtaloblauw
maar ook de anderen mogen er zijn
vlier, meidoorn, roos en lijsterbes
van zwartpaars tot oranjerood
kunnen we weldadigheid
zijn werk laten doen ...






en dan, hoe actueel is de moord
op de 9-jarige Maria Elisabeth
slechts - snel uitgerekend - 284 jaar geleden
hoeveel kinderen zullen steeds weer sterven
kunnen we gewelddadigheid
zijn werk laten doen ...


4-2

Met amfibieën heb ik altijd meer gehad dan met reptielen. Dino's waren interessant toen ze nog niet bewogen. Jurrasic Park heb ik nooit gemogen. Het zal toch niet, maar wat maakt het uit, Michael Crichton, voor- en tegenstanders genoeg. Milieu mag dan een hot item zijn, zijn thrillerverpakking State of fear is mij te cliché, te ongeloofwaardig, te Amerikaans en na een kleine 300 pagina's hou ik het voor gezien. Keer weer terug naar De toverberg van Thomas Mann met de zin: Onder omstandigheden als de huidige, meende de Hollander, was het het beste de draad weer op te vatten waar men hem de nacht tevoren had laten rusten, ... Terug dus naar het overgearticuleerde en het ontzagwekkende gestamel, nog zo'n 200 pagina's.

4-3

nog een laatste wandeling
voeten willen niet meer zo
en zeker niet klimmen

een kleine ronde naar
der grüne Vorhang





















dat mij opnieuw doet denken aan
der grüne Tisch

Ballet Kurt Joos - foto Deutsche Oper am Rhein
















en de vijver er vlak naast
met een prettig bankje
vissen in het water
schaatsenrijders er op
beekjuffers langs de kant
citroentje door de lucht
en hoog in een boom
aan de overkant
een geeuwende reiger

het water is spiegelglad
tot er in het midden
een vis omhoog springt
en een schitterende reeks
cirkelvormige golvenrijen
de weerspiegeling van bomen
en lucht in beweging zet

even later is het weer als een
impressionistisch schilderij










wolken pakken langzaam samen
de wind steekt op
straks zal het regenen