vrijdag 31 augustus 2018

Sauerland

Een poëtisch reisverslag van 4 dagen.

dag 1
















...
wat zijn ze oud
mijn mede hotelgasten
wel net zo oud als ik
slechtgeklede vrouwen
allemaal met korte kapsels
mannen met hoorschade
en ruitjesoverhemden
met korte mouwen ze
praten over Sparta en Toon
en gaan gedwee op tijd
aan tafel om het ene bord
na het andere vol te scheppen
en dan voelen ze aan hun
buik en knikken vriendelijk
naar mij die aan een mini-
hapje voldoende heeft
ik eet nog wel een lettertje
wandel nog een rondje
over stoep, grint en zand-
paden met merels om mij heen
in het hotel een espresso met
een drankje ... zeg maar een 3dubbele ...
ontbijt vanaf 8 uur
dat wordt dus uitslapen!


dag 2

2-1

dat de bouwkes maar mogen smaken
zeg ik tegen mijn aardige tafelburen
van wie ik even daarvoor dat woord
bouwkes heb geleerd tijdens het klaar-
maken van hun lunchpakketten
boterhammen, in Brabants-Vlaams
ze komen uit ‘Nieten’
je kent de suikerfabriek toch wel ...

ik ga naar mijn kamer
die op één 6 na van de duivel zelf is














2-2

weet u misschien hoe de tv werkt
vraagt mijn overbuurvrouw terwijl
haar reisgenote uit de kamer ernaast
onverstaanbare aanwijzingen geeft

we drukken op wat toetsen
maar beeld blijft uit
is de receptie een optie

na mijn wandeling kom ik
de dames op de gang weer tegen
het lag aan de afstandsbediening
de wifi hebben we zelf opgelost

bent u hier vaker geweest
...
fijne dag - hoog tijd
deze ontmoeting op te schrijven

2-3
















en toen danste de nevel tussen de bomen

het water ritselde langs de stenen
en voor mij doemde het groene gordijn op
welke elfen staan hier te wachten

terwijl in het dorp de kerkklok luidt
schuifelen bladeren in de windstilte
waarom zijn ze nog niet zo zichtbaar

welk zien moet ik nog even inschakelen
doemt er nog een testbeeld op - concentratie
helaas, bezweken aan verkeerslawaai


2-4

weer een paar zinnen over een gesprek
dat ik zomaar cadeau krijg
mijn Vlaamse buurman aan tafel
is 78 en heeft bij ‘MSD’ Maastricht
7 jaar aan een plastic-rubberproduct
dat te duur bleek, dat ik ook een 70er
ben had hij niet gedacht. hij beaamt
dat 70ers nog (bijna) alles kunnen ...


dag 3

3-1

'wo ist dann die Eule'
zegt een van de twee dames
nog een paar meter verder
zeg ik, die er net langs liep

zo eentje uit een stam gezaagd
met kettingzaag
we staan stil
zij leunend op hun stokken

hun mannen en honden
zitten al in de auto
even verderop, maar zij
hebben geen haast

zijn nieuwsgierig (zeggen ze)
tot zelfs wat ik betaal
voor mijn vakantie ...
tja, we wisselen wat uit

en dan is het tijd 'kom Thea' ...
wanneer wij doorlopen zie ik
voorbij een struik een eekhoorn
de zager is flink bezig geweest

3-2





















als de weg naar de burcht
uit enkel traptreden had bestaan
dan waren het er zeker 150
nu ging ik slechts 93 - de rest ...

ook het uitzicht is adembenemend
ik kijk tussen de kale jonkers door
naar een aflopend weiland
en verder overal woudreuzen
















stram in het gelid wachtend
voor gebruik tot vurenhouten planken
een armadalandschap met
heuvels als golven, blauwe zee

een armandoschuldig landschap
laat ik in gedachten voorbij gaan
net als het geluid van een vlieg(tuig)
alsof ik thuis ben

later, mijn voetstappen doorsnijden de stilte

3-3

met het maken van de foto even gewacht
tot de zon achter de boom was

zo’n 50 Hollanders
keuvelen op het terras
net een grote familie
boven hen de parasols
met plaatselijk biermerk
daarboven de kerktorenspits
met op de top de bal
vol bouwtekeningen
daar bovenop het kruis
met een haan
hoeveel keer zal hij kraaien
zwaaien in de wind
rondom de blauwe lucht
met hoog een stralende zon
die zich weerspiegelt
in mijn glas - drie keer





dag 4

4-1





op de terugweg bemerk ik
een van de vijf bankjes
overgeslagen te hebben
en ga er alsnog enkele
minuten op zitten
kunnen we weldadigheid
zijn werk laten doen ...





een overdaad aan sleedoornbessen
witbepoederd phtaloblauw
maar ook de anderen mogen er zijn
vlier, meidoorn, roos en lijsterbes
van zwartpaars tot oranjerood
kunnen we weldadigheid
zijn werk laten doen ...






en dan, hoe actueel is de moord
op de 9-jarige Maria Elisabeth
slechts - snel uitgerekend - 284 jaar geleden
hoeveel kinderen zullen steeds weer sterven
kunnen we gewelddadigheid
zijn werk laten doen ...


4-2

Met amfibieën heb ik altijd meer gehad dan met reptielen. Dino's waren interessant toen ze nog niet bewogen. Jurrasic Park heb ik nooit gemogen. Het zal toch niet, maar wat maakt het uit, Michael Crichton, voor- en tegenstanders genoeg. Milieu mag dan een hot item zijn, zijn thrillerverpakking State of fear is mij te cliché, te ongeloofwaardig, te Amerikaans en na een kleine 300 pagina's hou ik het voor gezien. Keer weer terug naar De toverberg van Thomas Mann met de zin: Onder omstandigheden als de huidige, meende de Hollander, was het het beste de draad weer op te vatten waar men hem de nacht tevoren had laten rusten, ... Terug dus naar het overgearticuleerde en het ontzagwekkende gestamel, nog zo'n 200 pagina's.

4-3

nog een laatste wandeling
voeten willen niet meer zo
en zeker niet klimmen

een kleine ronde naar
der grüne Vorhang





















dat mij opnieuw doet denken aan
der grüne Tisch

Ballet Kurt Joos - foto Deutsche Oper am Rhein
















en de vijver er vlak naast
met een prettig bankje
vissen in het water
schaatsenrijders er op
beekjuffers langs de kant
citroentje door de lucht
en hoog in een boom
aan de overkant
een geeuwende reiger

het water is spiegelglad
tot er in het midden
een vis omhoog springt
en een schitterende reeks
cirkelvormige golvenrijen
de weerspiegeling van bomen
en lucht in beweging zet

even later is het weer als een
impressionistisch schilderij










wolken pakken langzaam samen
de wind steekt op
straks zal het regenen




zaterdag 25 augustus 2018

ontmoeting


hij had zijn naïeve crèmekleurige
jas aangetrokken waardoor zijn
verbleekte uiterlijk grauwer zag

zijn linnen hoed vlinderfladderde
langs zijn bijna doorzichtige oren
haren dwaalden achter hem aan

zijn lichte tred was vogelverend
achteromkijken klonk verontrustend
maar hij versnelde zijn zwijgen niet

wachten was geen optie meer
het lopen leek vredig doelgericht
eenvoudig en met de tijd mee

die hij volgde door steeds zijn
zakhorloge te betasten waarbij
zijn vingers op de wijzers leken

dralend voor de ovalen spiegel
herinnert zij zich de gelukstranen
parels op haar bloemenwangen








is zij hun afspraak nu vergeten
laat staan kwijtgespeeld in haar
verwarde agenda vol leugens

of was hij vroeger dan gedacht
aangekomen in de droomstraat
de reflectie van beider verleden 

het geeft niet want in deze mythe
vindt hun ontmoeting steeds
weer plaats in de tweelichtzone


25-8

vrijdag 10 augustus 2018

consuminderen

Dit gedicht zou ook 'verslaving' kunnen heten, maar omdat het voor mij niet alleen over alcohol gaat maar om 'minder is meer' heeft het een andere titel gekregen ...


consuminderen

wederom ligt de laakbaarheid
van zijn verspeelde gedrag
op de toog tussen de glazen
zijn derde kopstoot wenkt

de hebzucht vreet gretig in
zijn verscheurde gedachten aan
het nalaten van het nemen van
en dan, de keuze voor te minderen

de uitgebeelde leugens om bestwil
lijken z’n hachje te redden al kijkend
naar zijn spiegelbeeld achter de bar
‘wist ik toen maar wat ik nu weet’

wegzakken in niet te keren tij – tijd
nee, hij trekt zijn projectiegezicht
tegenover hem heel bedachtzaam
aan de haren omhoog – ‘betalen

en wegwezen’ klinkt een laatste
restje zelfrespect in zijn brein
vlak achter zijn betraande ogen
de strijd, de uren – het kan nog


6-8

ambrozijn

Deze had ik eerst op FB gezet. Er kwamen meer reacties op dan wanneer ik een gedicht eerst op dit blog zet en dan een link maak naar FB. Ook een illustratie erbij doet het goed ...

ambrozijn

Ik zal je steeds weer omarmen
vol liefde met vlinders bedekken
en de geuren strelen met koele adem
in en uit, leven en geven.

Ik zal je steeds weer optillen
omhoog opvangen tussen kruinen
en de bladeren van de hoogste bomen
vallen langs, als regendruppels.

Ik zal je steeds weer neerleggen
met veel kracht jouw macht aanraken
en onze vrijheid proeven in tweezaamheid.

Ik zal je steeds weer laten gaan
overvloedig uitwaaieren in myriaden
en heel veel nectar laten stromen.

3-8


vrijdag 27 juli 2018

prozagedicht

Onlangs kreeg ik de Verzamelde prozagedichten van Arthur Rimbaud en op https://www.facebook.com/groups/dereizendedichters/?source_id=1446698565581571
las ik ook over prozagedichten.
En dan kruipt het bloed waar het gaan kan en ontstond het volgende (een poging):

schakering

In het preanalytisch denken knelt de tijd de vorm tot vast en zeker. Weten van verhaal uit ver verleden. Geleden, onder een laken voor de doden. Goden zij dank voor een veel later, een ogenblik van klaarheid, ingeblikt en regelrecht verzonden van mij naar jou zonder tussenkomst van het versleten speelbord en de in slaap gezette zetten. Herhaling en uitentreuren opgedoemd om als een herfstnevel te worden ingeslikt. Verstikkend, onder een laken voor de doden. Geboden: doorgronden we die microwereld in al zijn abstracties en verval. En hoe zit het met de uitdijende dijen van onze geliefden, minnaars als wij zijn van vlees met haar haar, toeven op bepaalde plaatsen; reukloze holten waar slechts smaak vertoeft en vrome wensen oplossen. Bradend in een duinpan met de branding in de verte, het verzengende strand als een woestijn er tussen. Lossen lusten op in parelend zweet. Wee degene die een kuil graaft ter verkoeling, het noemen van hen in een poging tot veilig vluchten. Zuchten, onder een laken voor de doden. Broden en vissen vermenigvuldigen zich zonder een spoor van wonder, verwondering is als een lege lotus in heldere modder. Wij eten van de vrucht en kijken toe.


27-7 

zaterdag 21 juli 2018

en ja

en ja,
dan schrijf ik nog
het een en ander
omdat de zon zo
heerlijk schijnt
slechts verdwijnt
achter sluierwolken
of een opkomende
in mijn hoofd of in
de vele hoofden die
warmte niet voelen
het licht niet zien
en hun zijn vullen
met versleten zeer
keer op keer liever
hun wonden likken
stikken in bedorven
adem dan …
ja, zucht maar diep
en zie maar toe


21-7

maandag 2 juli 2018

de suggestie van niet-zijn

Zijn thuisblijvers niet ook vluchtelingen ...


de suggestie van niet-zijn

stap aan boord – bijna vermoord
kijk over het vlakke water – wat later
wat verleden, de pijn geleden in leegte
het denken vermeden, kijk voor je uit

verlaat je op een rest van willen
verlaten doorgaan – lijkt het wat
al die lijken achterlaten, brand in je ogen
thuis is verdwenen – hoofdstuk gesloten

en in je hoofd de stukken, brokken
en resten die klauwen en kruipen – druipen
met je reddingsvest rood als bloed
tuur je naar de stille horizon – uitzicht

zal na de overtocht het beest uit je geest
gevangen zijn – verdronken in de diepte
of zal het telkens ontsnappen, in die on-
bekende oorden – je toekomst vermoorden

is jouw ziel al vooruit – gevlogen, niet
gebogen noch gebroken, zuiver, transparant
en kan deze jouw na-denken vergeven
naar heelheid streven zonder rancune

kijk voor je uit – tuur over het water
eerst nog het nu – later komt later
geen angst om te sterven – inzicht
maar is er nog moed, moed om te leven


2-7