aanwezig ...

 

wolken boven mij

waar zijn wij niet allemaal

ik boven wolken

 

wat of ...

 

wie is wie

 

in een mens leven allerlei organen

stuk voor stuk en met elkaar

de een noodzakelijk voor de ander

hoe leven ze met gemis – nog door

 

al die cellen delen vermenigvuldigen

weten wat te doen en beschikken

over onverklaarbaar geheugen

 

vel houdt alles netjes binnen

in de eigen ego-wereld die

meestal zegt: ik ben dit lichaam

 

maar is dat wel zo

is die ik wel gevangen in een lijf

of is dat een conventionele afspraak

in de illusie van de tijd

 

 

27-3-2026

is het wel helder

 

zijn

 

wat blijft wanneer

het ego oplost

als een ziekte

een vreemde

in woorden

zonder betekenis

 

de woorden

krimpen tot

stamelen

in klanken

met kleuren

van regenbogen

 

kleur verdwijnt

als spectrum

in transparantie

ver uitstralende

substantie

in talloze ego’s

 

 

25-3-2026

museumbezoek

 

de storm is heel stil

 

Voor de berken beuken eiken Linden

vertonen zo nu en dan

de bezoekers treintjesgedrag

waar maar niet van afgeweken

 

allen zijn heel aimabel

alleen de portretten waarnaar

ze kijken lijken doordrammers

in hun stille lijsten

 

soms is stilstaan een vooruitgang

een enkeling ligt op de grond bij Cattelan

loopt door Serra, telt Marinarijst

of verbaast zich bij Kapoor

 

en dan, dan verdrinkt iemand

in een zelfportret van Claire Tabouret

steekt nog even een hand

omhoog – ik zie het

 

 

18-3-2026

 

wie?

 

verslingerd in gebogen takken

ligt zijn gewond hart en zijn gevoel

streelt stekelige lange doornen

maar waar ben jijzelf gebleven

 

verborgen tussen blaren en bladeren

ligt zijn bewolkte rede en zijn verstand

vertelt opnieuw een bleke afslagleugen

maar waar ben jijzelf gebleven

 

verwrongen in een spiegelbeeld

kijken groene irissen naar doffe ogen

ligt de glans in zilverfolie of in goud

maar waar ben jijzelf gebleven

 

verlegen ligt het magere naakte lijf

op bed onder het rozerode laken

voelt eenzelfde lichaam naast zich

ben jij dat … of ben ik dit

 

 

13-3-2026

geluk

 

vertrek-tijd

 

hij laat haar leven

achter zich, vertrekt

zelf naar elders

 

zij laat zijn leven

achter in waar dan ook

blijft verstild zitten

 

hij laat haar leven

kiest zelf anders

voor onsterfelijkheid

 

zij laten elkaar

gaan of blijven

waar het hun zint

 

zinderend van geluk

bekijken ze hun vertrek

hier en daar

 

 

23-2-2026

gas

 

het veld en de kenner van het veld

 

waar is het bevrijdend licht

waar het zicht op vooruitgang

hij ziet toekomstige nood

en de noodzaak op verbinding

die je wel/niet volstort

met pluggen en cement

 

waarom willen we toch

blijven groeien naar groter

wees toch tevreden met minder

en hinder elkaar niet

in de ruimte die je inneemt

maar beperk die wel

blij blijven met klein geluk

 

weet dat je leeft op een vulkaan

die eeuwig geeft en neemt

zo is het altijd geweest

en zo zal het altijd zijn

waar is een zekere uitvlucht

waar in dit aardse bestaan

 

8-3-2026

kwaliteit

 

helaas vuil water

in de sloot en op het land

helaas stop helaas

vergeten

 

sterren

 

zat ik ooit bij vader of moeder

achterop de fiets …

geen herinneringen

zouden ze de weg geweten hebben

leefden ze in een doolhofspel

vol vijanden en afslagen

waarom (vroeg ik dat nooit)

accepteerde ik alles zonder vragen

leefde ik wel in hun wereld

of kwamen zij voor in de mijne

hielden zij rustig koers

ook al wist ik niet waarheen

ach, schrijf nu maar hun sterren

uit de melkweg naar beneden

 

 

3-3-2026

aantrekking

 

heling

 

het is guur gemberweer

en zij voelt zich gegijzeld

door de zwaartekracht

 

waar moet zij haar

lichaam anders laten

dan in de ijzige wind

 

die snoeihard snijdt

maar wel scherp luistert

naar haar gedrevenheid

 

ze wil alleen in woorden zijn

klanken zonder substantieel

weggeblazen uit dove oren

 

dan voelt zij een omhelzing

van wie doet er niet toe

blanco aantrekkingskracht

zet haar weer op vastigheid

 

 

1-3-2026