ochtendydille
groene blaadjes, zwarte bessen
ze wiegen voor het open raam
terwijl de wind verdorde bladeren
de bomen uitjaagt – vallen maar
wegwaaien in en uit hoeken en goten
de hond scharrelt van hier naar daar
gaat dan weer waakzaam liggen
de kleine rode poes zit met dicht-
geknepen ogen in een zonnestraal
op het aanrecht stil te soezen
ik zie het allemaal gebeuren
hier in de Franse tuin, het huis
sprookjesdroom
het lijkt of alles al een keer gebeurd
is, de vlag, de wenteltrap, de toren
wat had hij dan anders kunnen horen
en waarom had zij zo getreurd
de mythe over haar mooie tweelingzus
daarboven, stil, alleen en opgesloten
tussen muren met graffiti bespoten
hij dacht alleen nog aan die ene kus
dromend werd hij niet wakker van de wekker
zag de spuitbussen, de verf – de vlag
wapperen vanuit het torenraam
hoorde haar roepen: steeds zijn naam
dan weer een kreet met daarna een lach
de kus werd groter – hij steeds gekker
22-8-2026
schrijnend snijdend
alleen voor intimi
hij wilde heel graag
met zijn prachtige zwarte
collega intiem zijn
van haar mocht hij
alleen haar mond zoenen
nadat zij vermoord was
realiseerde hij zich
dat hij nooit had gevraagd
wat zij eigenlijk wilde
hij wilde zijn dochter van acht
laten besnijden
het maakte niet uit
of het met een stuk glas gebeurde
zij wilde dat haar het onderging
met een scherp mes
alleen hij wilde
zijn zusje redden
zij maakte foto’s van
jonge vrouwen in een opvanghuis
wat zij haar niet vertelden
stond mogelijk
op hun gezichten te lezen
een plooi een rimpel
of juist niet
de hitte smelt het glas
en ook het metaal
op een andere plek
snijdt de wind in je gezicht
22-8-2026
mede n.a.v. ‘iets te verbergen’ van Elisabeth George
die daad
is het nodig om te schrijven
de drang te volgen van het moeten
het willen delen van
jouw intense waarneming
met ingeslopen gevoel daar over heen
ja, dat is nodig
om niet aan de oppervlakte
te blijven brabbelen
maar dieper te duiken
in het duister van de sterrennacht
naar het herkenbaar universele
en daar, in die stilte – zonder woorden
te zijn in eindeloosheid
15-8-2026
Apollo
Ik leg de sandola aan ver in de lagune
bij het eilandje dat van niemand is
het plankier is gerepareerd maar wat
hier te doen, wachten … dus vaar ik door
en leg aan bij Torcello en wandel langs
het kanaal naar de basiliek om naar
de duivels daar en in mijzelf te kijken
maar Satan vlucht weg en ik …
ik leg het moede lijf in de schaduw
van een olijfboom en kijk met
gesloten ogen tussen de bladeren
door naar overvliegende smienten
ik leg het af tegen zware gedachten
die altijd weer spoken tussen al
die kleine mooie natuurtjes waar
zo bijzonder van te genieten valt
9-8-2026
n.a.v. De Byzantijn van Mark Stokmans
finsternis
waar liggen de appels op de schaal
waar staat toch de koffie in de kast
wat doet mijn hand hier met die kwast
waarheen leidt nu dit klein verhaal
woorden liggen behoorlijk door elkaar
ook vraag ik steeds van hoe en waar
en niemand zegt dan stop er mee
alleen die omroepster op de teevee
ik zit in deze kamer als een grijze muis
dingen gingen vanzelf zoals dat gaat
nu vliegt van alles door elkaar en laat
ik mij hier achter in dit gevangenhuis
5-8-2026
