zondaggedicht

 

kapellicht

 

wie steekt hem aan

wie dooft hem later

die blanke kerkkaars

handen en mond

prevelen er woorden bij

 

zachte zoete woorden

zonder zoete vragen

even dichtbij de doden

niets is hier verboden

 

woorden komen, worden

opgenomen in de vlam

branden de klanken op

nadat de prevelaar vertrok

 

onder de toeziende blik

van de geschilderde Maria

bestaan de woorden zolang

vlam, lont en parafine

elkaar omarmen

 

daarna leven de klanken

nog voort in de herinnering

in Moeders glimlach

… tot een volgende keer …

 

 

20-9-2026 

wat zien we van elkaar

 

wie waren zij … wel niet

 

haar ronde vormen waren aan de rand

zo onnatuurlijk vierkant

wel gek dat hij dit niet veel eerder zag

 

het lag waarschijnlijk aan het witte wit

van ochtendmist dat haar omhulde

verlopend naar geel-grijs en indigo

 

waarin zij o, zo onbespied verdwijnt

in het verdorde hoge gras, de zuring

zware uren duren niet meer in haar

 

hij tuurde haar verschijning na

en schuifelde traag een wijle verder

vergeten beklijfde hem al bijna

 

onheil kruipt achter wenkbrauwen

maar kan de weg naar het heilzame

hart voorlopig nog wel niet vinden

 

 

12-9-2026

afwisseling

 

de zon regent

 

de zon regent even achter

donkere wolken tevoorschijn

onmiddellijke koestering

 

glinsteringen in de plassen

en de druppels op vrouwenmantel

verdampen langzaamaan

 

meteen fladderen

de najaarsvlinders

koolwitje en atalanta

 

warmen we ons weer op

want later zitten we terug

in de schaduw van grote grijze wolken

 

 

9-9-2026

speels sonnet

 

graag weer met zonder

 

planten bloeien weer met

kleurrijk bloed en vele bloemen

zelfs de varen zonder te benoemen

heeft er nu weer één

 

koffie met zonder suiker

mais zolder kolven

de sloot zonder mossels

ik met ogen als van wolven

 

is goed en kwaad als met en zonder

zichtbaar conventioneel bepaald

speurend zie ik hier wel doorheen

 

zelfs de steen is niet van steen

als die steeds weer ademhaalt

zie hier het kleine als een wonder

 

 

9-9-2026

in de grotten van R.R.

 

Insula Utopia

 

we dwaalden en zagen enkel blauw

de hemel en de weerspiegeling ervan

in tinten lapis lazuli - ultramarijn

lijnen begonnen noch eindigden

het schrift knipte ze in stukjes

zette de delen in volgorde voor achter elkaar

objecten waren gevuld met sterrenstof

onze wereld, het eiland, werd opnieuw ontworpen

we voeren af en aan met bootjes, schepen

 

uiteindelijk maakten we er een nieuwe chaos van

vrijheid van handelen was moeilijk te vinden

 

Insula Utopia

 

we wandered and saw only blue

the sky and its reflection

in shades of lapis lazuli – ultramarine

lines neither began nor ended

writing cut them into pieces

arranged the parts in sequence, one after another

objects were filled with stardust

our world, the island, was redesigned

we sailed back and forth in small boats and ships

 

in the end, we turned it into a new chaos

freedom of action was hard to find

 

 

28-8-2026

n.a.v. het werk van Richard Rak

zomaar

 

ochtendydille

 

groene blaadjes, zwarte bessen

ze wiegen voor het open raam

terwijl de wind verdorde bladeren

de bomen uitjaagt – vallen maar

wegwaaien in en uit hoeken en goten

 

de hond scharrelt van hier naar daar

gaat dan weer waakzaam liggen

de kleine rode poes zit met dicht-

geknepen ogen in een zonnestraal

op het aanrecht stil te soezen

 

ik zie het allemaal gebeuren

hier in de Franse tuin, het huis

 

23-8-2026

o die kus

 

sprookjesdroom

 

het lijkt of alles al een keer gebeurd

is, de vlag, de wenteltrap, de toren

wat had hij dan anders kunnen horen

en waarom had zij zo getreurd

 

de mythe over haar mooie tweelingzus

daarboven, stil, alleen en opgesloten

tussen muren met graffiti bespoten

hij dacht alleen nog aan die ene kus

 

dromend werd hij niet wakker van de wekker

zag de spuitbussen, de verf – de vlag

wapperen vanuit het torenraam

 

hoorde haar roepen: steeds zijn naam

dan weer een kreet met daarna een lach

de kus werd groter – hij steeds gekker

 

 

22-8-2026