droom
hij ziet haar stralend voor zich
in bijna doorzichtig witte nevel
komt zij langzaam bij hem binnen
in zijn met stroop gevulde wereld
bol en goudgeel rond en rond gaat
zijn binnenwereld met haar heen
en weer is hij het die de tijd tikt
in het helder geziene droombeeld
wakker worden wil hij niet, nog niet
noch verlaat hij haar bij de deur
die open noch dicht zwaait
4-2-2026
de plek
hoe kon ik weten dat jij van rododendrons hield
er al als kind tussen speelde in opa’s park
je aan de kronkeltakken hing in een licht
jurkje en rode lakschoentjes
nu hurk je tussen al die donkere takken
in jouw veel te donkerblauwe outfit
zie ik eigenlijk alleen jouw zwevend hoofd
met blonde haren – en lachende gebaren
wij laten hier een krimpend geurspoor achter
deze herinneringsplek ruikt nu al veel te zuur
te vies naar stinkend golvend havenwater
waarin wij drijvend tussen olieblikken
roestig stukslaan tegen de kademuur
een felle lichtstraal valt naar binnen
voor mijn ogen wordt het rood
3-2-2026
Gisteren mocht ik het slotwoord uitspreken bij Poëzie als Zeewind. Ik wees o.a. op de aanbieding voor een abonnement op o-o-go ...
En dan voor nu toch maar een gedicht erbij:
schemering
hoe leeg is hij, de wandelaar met hond
hoe vult hij de compositie in mijn kijken
het met ochtendmist gevulde beeldvertoon
hoe vul je dat verder met weten van kanaal
de bietenoverslag, het natte wijde land
en dan het tijdelijke van de neveldampen
de sterren die heel ver daarboven stralen
in dat grote universum, hoe leeg is dat
28-1-2026
voorspelling
wat gebeurt er toch met
al die niet uitgesproken woorden
die zich in je hoofd herhalen
schuldbewust als we zijn
ze blijven zich repeteren tot
een grotere ramp zich aandient
die het eindeloze lijden overneemt
in volle overdonderende omvang
het ach en wee dijt in de breedte
in meervoudige verontwaardiging
de kracht van de menigte neemt over
schuldgevoel kruipt in je kelder
achter aardappelen en drank
waar tijdelijk zwijgen wortel schiet
25-1-2026
Vandaag mijn gedicht als 'gedicht van de week' bij De Reizende Dichters.
spiegelbeeld
het was een pijnlijk gezicht
het masker bleef zo stil
geen wimper bewoog toch
verwachtte ze dat
ze keek in de spiegel naar
haar gezicht en het on-
beweeglijke vlak naast haar
wie was zij werkelijk
wie wilde of moest zij zijn
in deze duistere kamer
kaarslicht naast de spiegel
in deze donkere wereld
de tijd waarin niemand
wist hoe nu verder met
ze liet het masker vallen
glimlach rond haar mond
16-1-2026
In de nieuwe o-o-go staat o.a. dit gedicht van mij:
Vlekkeloos
De vlugge hand glijdt langs het raam
en als je even niet goed kijkt is het
vuil weg of beter uitgeveegd, verdund.
Alleen zichtbaar vanuit bepaalde hoek,
standpunt of hoe het licht zijn werk
doet. Altijd weer verbazingwekkend.
Hoeveel vlekken laten we onaangedaan
verpieteren op troosteloze winterdagen.
Dagen met toch al weinig licht en zin
om te poetsen. Meer knus naar binnen
kijken naar gelaagde visioenen van lente,
voorjaarslicht en frisse kleuren, zonder
sporen van ongerechtigheid rondom.
En de hand, hij poetste voort, tot dat
hij niet meer kon of ogen niets meer
zagen. Zichzelf heeft weggeveegd.
27-10-2025