vertrek-tijd
hij laat haar leven
achter zich, vertrekt
zelf naar elders
zij laat zijn leven
achter in waar dan ook
blijft verstild zitten
hij laat haar leven
kiest zelf anders
voor onsterfelijkheid
zij laten elkaar
gaan of blijven
waar het hun zint
zinderend van geluk
bekijken ze hun vertrek
hier en daar
23-2-2026
het veld en de kenner van het veld
waar is het bevrijdend licht
waar het zicht op vooruitgang
hij ziet toekomstige nood
en de noodzaak op verbinding
die je wel/niet volstort
met pluggen en cement
waarom willen we toch
blijven groeien naar groter
wees toch tevreden met minder
en hinder elkaar niet
in de ruimte die je inneemt
maar beperk die wel
blij blijven met klein geluk
weet dat je leeft op een vulkaan
die eeuwig geeft en neemt
zo is het altijd geweest
en zo zal het altijd zijn
waar is een zekere uitvlucht
waar in dit aardse bestaan
8-3-2026
sterren
zat ik ooit bij vader of moeder
achterop de fiets …
geen herinneringen
zouden ze de weg geweten hebben
leefden ze in een doolhofspel
vol vijanden en afslagen
waarom (vroeg ik dat nooit)
accepteerde ik alles zonder vragen
leefde ik wel in hun wereld
of kwamen zij voor in de mijne
hielden zij rustig koers
ook al wist ik niet waarheen
ach, schrijf nu maar hun sterren
uit de melkweg naar beneden
3-3-2026
heling
het is guur gemberweer
en zij voelt zich gegijzeld
door de zwaartekracht
waar moet zij haar
lichaam anders laten
dan in de ijzige wind
die snoeihard snijdt
maar wel scherp luistert
naar haar gedrevenheid
ze wil alleen in woorden zijn
klanken zonder substantieel
weggeblazen uit dove oren
dan voelt zij een omhelzing
van wie doet er niet toe
blanco aantrekkingskracht
zet haar weer op vastigheid
1-3-2026
daarheen
de hand neemt haas
en hond mee op zijn vlucht
naar voren naar een veilig
land over de oceaan
maar weet nog niet aan
welke kant het leven
lachen zal
en stranden zal hij
in rietkraag of aan wallekant
nog vaart hun bootje over zee
en vraagt zich af
wie ze vergeten zijn
het scheepje prevelt
wat ontbreekt is slechts
in taal het antwoord
25-2-2026
herhaling
het gemarmerde leven
drong diep door in
de golven van het meer
weer keek hij haar na
totdat ze anders, anders
bovenkwam of toch niet
noch slapen noch treuren
leent zich uit aan
zijn vervlochten welzijn
met haar wiens meer-
minhoofd steeds kleiner
verdwijnt naar de verre
overkant in loslaattijd
20-2-2026
