doorkijk

 

beeld in beeld

 

liever schrijft hij een gedicht

waarin je lang naar haar droevig

dromerig gezicht kijkt en dan

uiteindelijk valt er een traan

over haar wang uit een oog

langzaam veegt ze hem weg

 

maar is het wel een gedicht

of schrijft hij een scenario

voor een film en moet de zij

nog worden gecast – wie zal

haar later echt gaan spelen

veel keren die scene overdoen

 

en welk publiek kijkt of leest

voelt een, een verdriet in zich

bij lezen of zien onder welke

omstandigheden en met wat

voor herinnering en associatieve

voorstelling wordt pijn omkleed

 

hoe lang mag het beeld zich

vastzetten – wat is dat beeld

welke spiegel houdt het vast

 

 

1-5-2026

laatste zondag van april: nationale paardenbloemdag

 

knalgeel   kijk,

 

daar loopt een paardenbloem met zijn hond

over de pas gemaaide berm

de hond is gewoon dom

maar paardenbloemen zijn slim

in het maaiveld blijven ze zo laag mogelijk

kunnen ze toch nectar geven

aan hommelus en andere hommels

en uitbloeien

ik vlecht een luchtig lot om jouw bol

 

 

25-4-2026

al dat lawaai

 

weeklacht

 

de schijnbare doelloosheid van het leven

liet hem niet met rust   hij deed maar

wat er bij hem opkwam, altijd herrie

lawaai in alle klanken gonsde in hem

 

alsof de wereld niet buiten maar binnen

in hem woonde met al dat echte vechten

dat vloeken en dat schreeuwen dat

plengen en dat plonsen in volle klinkers

 

ach, was ik maar anders, zonder heelal

met tollende planeten, eindeloze banen

al die Sirenen in mijn hoofd verdoven

de lange weg, de trage wil, het uitglijden

 

 

19-4-2026

noorderwind

 

vieren

 

de slingers waren vorig jaar al weggestopt

in een doos om te vergeten waar die stond

ze dacht er al nooit meer aan zelfs nu niet

terwijl ze bladeren neerlegde in een cirkel

 

op de picknicktafel aan de rand van het bos

aan tafel gezeten nodigde ze iedereen uit

kom, kom toch mee-eten en het leven vieren

maar er kwam niemand, zelfs geen vlinder

 

zo bleef ze eenzaam zitten en legde haar

hoofd op haar armen en sloot haar ogen

de herfstwind voelde zich wel uitgenodigd

liet haar haren flink wapperen en veegde

 

de bladercirkel van de houten bostafel

toen zette hij een taart met kaarsjes neer

en opende zij haar droeve ogen en mond

hoe zij ook blies, de kaarsjes doofden niet

 

 

16-4-2026

Poëzie als Zeewind - WEES WELKOM

 

Morgen lees ik een aantal gedichten bij Poëzie als Zeewind in het Watersnoodmuseum bij het thema 'tussen de golven'. Het belooft een mooie middag te worden, met bijzondere dichters en bijzondere muziek.

Rob Haster (de organisator van de middag) zette mij nog even in het zonnetje op De Reizende Dichters | Facebook

van toen naar nu

 

wandeling

 

zij wandelde onder verloren grond

naar de rand van het middenbos

zand en klei beschermden haar tegen

regen en wind die niet ophielden

 

grrr deed de vogel en prrr de kat

op veilige afstand van elkaar

ook van haar want in hun ogen

speelde conventie, instinct en angst

 

zij drentelde aan het tafereel voorbij

klapte in haar handen voor een oeros

die geen stap verzette, doorherkauwde

wie had het nog over regen toen zon

 

leven lag stil in een kuil met dood

er onder, ze keek in het spiegelend gat

en zag haar verleden voorbij gaan

verheugd liep ze de toekomst in

 

 

13-4-2026

leeg en vol

 

deze dag

 

de dag is zo vol als hij leeg is

wandelende vrouwen in de ochtendzon

terwijl mijn koffie nog warm is

in de tuin de bloeiende botanische narcis

 

op tafel in een vaas hemelsblauwe

overhangende wilde hyacinten

een kruidenwandeling in eigen huis en tuin

en terwijl de wereld maar doorvecht

 

is hier een plek van lege volle vrede

die bedachtzaam gekoesterd wordt

 

 

8-4-2026