de zon regent
de zon regent even achter
donkere wolken tevoorschijn
onmiddellijke koestering
glinsteringen in de plassen
en de druppels op vrouwenmantel
verdampen langzaamaan
meteen fladderen
de najaarsvlinders
koolwitje en atalanta
warmen we ons weer op
want later zitten we terug
in de schaduw van grote grijze wolken
9-9-2026
graag weer met zonder
planten bloeien weer met
kleurrijk bloed en vele bloemen
zelfs de varen zonder te benoemen
heeft er nu weer één
koffie met zonder suiker
mais zolder kolven
de sloot zonder mossels
ik met ogen als van wolven
is goed en kwaad als met en zonder
zichtbaar conventioneel bepaald
speurend zie ik hier wel doorheen
zelfs de steen is niet van steen
als die steeds weer ademhaalt
zie hier het kleine als een wonder
9-9-2026
Insula Utopia
we dwaalden en zagen enkel blauw
de hemel en de weerspiegeling ervan
in tinten lapis lazuli - ultramarijn
lijnen begonnen noch eindigden
het schrift knipte ze in stukjes
zette de delen in volgorde voor achter elkaar
objecten waren gevuld met sterrenstof
onze wereld, het eiland, werd opnieuw ontworpen
we voeren af en aan met bootjes, schepen
uiteindelijk maakten we er een nieuwe chaos van
vrijheid van handelen was moeilijk te vinden
Insula Utopia
we wandered and saw only blue
the sky and its reflection
in shades of lapis lazuli – ultramarine
lines neither began nor ended
writing cut them into pieces
arranged the parts in sequence, one after another
objects were filled with stardust
our world, the island, was redesigned
we sailed back and forth in small boats and ships
in the end, we turned it into a new chaos
freedom of action was hard to find
28-8-2026
n.a.v. het werk van Richard Rak
ochtendydille
groene blaadjes, zwarte bessen
ze wiegen voor het open raam
terwijl de wind verdorde bladeren
de bomen uitjaagt – vallen maar
wegwaaien in en uit hoeken en goten
de hond scharrelt van hier naar daar
gaat dan weer waakzaam liggen
de kleine rode poes zit met dicht-
geknepen ogen in een zonnestraal
op het aanrecht stil te soezen
ik zie het allemaal gebeuren
hier in de Franse tuin, het huis
sprookjesdroom
het lijkt of alles al een keer gebeurd
is, de vlag, de wenteltrap, de toren
wat had hij dan anders kunnen horen
en waarom had zij zo getreurd
de mythe over haar mooie tweelingzus
daarboven, stil, alleen en opgesloten
tussen muren met graffiti bespoten
hij dacht alleen nog aan die ene kus
dromend werd hij niet wakker van de wekker
zag de spuitbussen, de verf – de vlag
wapperen vanuit het torenraam
hoorde haar roepen: steeds zijn naam
dan weer een kreet met daarna een lach
de kus werd groter – hij steeds gekker
22-8-2026
schrijnend snijdend
alleen voor intimi
hij wilde heel graag
met zijn prachtige zwarte
collega intiem zijn
van haar mocht hij
alleen haar mond zoenen
nadat zij vermoord was
realiseerde hij zich
dat hij nooit had gevraagd
wat zij eigenlijk wilde
hij wilde zijn dochter van acht
laten besnijden
het maakte niet uit
of het met een stuk glas gebeurde
zij wilde dat haar het onderging
met een scherp mes
alleen hij wilde
zijn zusje redden
zij maakte foto’s van
jonge vrouwen in een opvanghuis
wat zij haar niet vertelden
stond mogelijk
op hun gezichten te lezen
een plooi een rimpel
of juist niet
de hitte smelt het glas
en ook het metaal
op een andere plek
snijdt de wind in je gezicht
22-8-2026
mede n.a.v. ‘iets te verbergen’ van Elisabeth George
die daad
is het nodig om te schrijven
de drang te volgen van het moeten
het willen delen van
jouw intense waarneming
met ingeslopen gevoel daar over heen
ja, dat is nodig
om niet aan de oppervlakte
te blijven brabbelen
maar dieper te duiken
in het duister van de sterrennacht
naar het herkenbaar universele
en daar, in die stilte – zonder woorden
te zijn in eindeloosheid
15-8-2026