vliegen

 

hoofdpijndossier

 

m’n ene ik ligt onder vuur

een andere verdrinkt hier bijna

wat deed het nu weer niet zo goed

en waarom luisterde ik daarnaar

 

al die ikken ben ik niet

ze huizen slechts als vliegen in dez’ kop

als het kan laat ik ze buiten los

maar lukken doet dat niet altijd

 

dan zet ik ze gevangen in het web

van kleverige draden getrokken

uit mijn eigen nietsontziende klieren

waaruit geen bevrijding mogelijk is

 

het intens spartelzoemen neemt

de vorm aan van een lied

ik verschuil mij in het luisteren

naar de mantrische herhaling

en verdwijn in klare droombeelden

waar ik part noch deel aan heb

 

 

25-10-2026

de harmonia mundi

 

klanken

 

is het leven meer dan liefde

rouwend om elkaar

niet te verstaan

in afgebroken klanken

 

is liefde meer dan verdwijnen

naast of achter elkaar

onbegrepen weten

in weggeblazen klanken

 

spel van tegenstrijdigheden

herhaling van verlies

schreeuwen tegen stilte

o die vermaledijde klanken

 

steeds steeds die verwijdering

tussen de een en de ander

soms soms horen we nog wel

harmonieuze levensklanken

 

 

17-10-2026

een zegen

 

zij

 

zij plukt de bloemen van de dag

zoals de schapen tussen mais

zij begrijpt het gloren van de zon

verderop valt wel de regen

 

hier is omhoog zo adem vrij

een zegen is zij voor ons allen

er vallen blaadjes van haar bloemen

zij is de kracht die naar boven wijst

 

 

14-10-2026

vanmorgen

 

herfstkleuren maar niet

lichtspektakel in de lucht

even geen sterren

dàt

 

Op zaterdag 3 oktober las ik bij de presentatie van Bladerboek 7 dit gedicht:

maar nu

 

reflectie van de zon

schittert pijnlijk in

zijn ogen maar het

goud kleurt prachtig

 

zal hij het meenemen

op reis langs steden

met veel schaduwen

om daar te tonen

 

uit te leggen aan hen

die het nodig hebben

om meer te zien dan

verdriet en ellende

 

of het zal helpen is

niet zeker maar dat

schoonheid troost

heeft hij van zijn juf

 

hij weet nog niet

wat zijn eerste stap

zal zijn – wie zal

hem dàt leren

Aurora

 

dit veld

 

ik zag haar lopen in dat veld

als een stralend scherpe schim

bleef ik haar volgen of keerde

zij zich naar mij om

smolten wij weg van of in elkaar

was dat een verschil

in veld of tijdelijkheid

een vreugdesteek viel in mij neer

een zalig ontwaken

de dag begint

ik kus Aurora op haar voorhoofd

 

 

27-9-2026

melkmeiden

 

liggende melkmeiden

 

klodders bruinzwartwitte vlekken

lichtreflecties als op een schilderij

van Willem Maris

het vee ligt … te herkauwen

net stond de laatste nog, maar

die is gaan liggen toen ik de foto nam

 

eensgezind malen ze hun afgescheurd gras

in zusterlijke verbroedering

 

 27-9-2026