liggende melkmeiden
klodders bruinzwartwitte vlekken
lichtreflecties als op een schilderij
van Willem Maris
het vee ligt … te herkauwen
net stond de laatste nog, maar
die is gaan liggen toen ik de foto nam
eensgezind malen ze hun afgescheurd gras
in zusterlijke verbroedering
peinzend naar buiten kijken
ik sta voor het raam en denk aan degenen
die 60 jaar zijn getrouwd en geen bezoek
meer krijgen van de burgemeester
en hoe verdeeld de raad daarover is
ik las het net als nieuws op de NOS-app
ondertussen komt er van alles voorbij
een meisje dat met losse handen fietst
een skater zonder kniebeschermers
een oude man met handen aan het stuur
een racefietser zwaar voorover gebogen
twee hiervan op het fietspad
de anderen op de autoweg
van rechts naar links en andersom
geen gedachten meer aan oude stellen
en burgemeester wel/niet op de koffie
als ik dit niet gauw opschrijf
is het alsof ze niet voorbijkwamen
het leek allemaal net geregisseerd
hopelijk komen de weggebruikers goed weg
tussen de coulissen buiten mijn blikveld
26-9-2026
grensgeval
de al tijden verlaten speeltuin ligt grauw
tussen de hoge bomen in de oude wijk
waar je nauwelijks nog jong en kind
kan zijn – al die krauwende eksters
mieserregen drupt gestaag neerslachtig
op de vermolmde schommels en de wippen
herfstbladeren liggen naast de wipkippen
als klodders gele verf in ’t gras gesmeten
hier huist vroom goed zowel als kwaad
ouders roep de jeugd toch binnen
buiten is het vast te laat, te laat
om nog iets zelf te vinden met een beetje glans
maar als de weergoden het nu beschikken
krijg je hier, ik zeg het snel, een omslagkans
25-9-2026
kapellicht
wie steekt hem aan
wie dooft hem later
die blanke kerkkaars
handen en mond
prevelen er woorden bij
zachte zoete woorden
zonder zoete vragen
even dichtbij de doden
niets is hier verboden
woorden komen, worden
opgenomen in de vlam
branden de klanken op
nadat de prevelaar vertrok
onder de toeziende blik
van de geschilderde Maria
bestaan de woorden zolang
vlam, lont en parafine
elkaar omarmen
daarna leven de klanken
nog voort in de herinnering
in Moeders glimlach
… tot een volgende keer …
20-9-2026
wie waren zij … wel niet
haar ronde vormen waren aan de rand
zo onnatuurlijk vierkant
wel gek dat hij dit niet veel eerder zag
het lag waarschijnlijk aan het witte wit
van ochtendmist dat haar omhulde
verlopend naar geel-grijs en indigo
waarin zij o, zo onbespied verdwijnt
in het verdorde hoge gras, de zuring
zware uren duren niet meer in haar
hij tuurde haar verschijning na
en schuifelde traag een wijle verder
vergeten beklijfde hem al bijna
onheil kruipt achter wenkbrauwen
maar kan de weg naar het heilzame
hart voorlopig nog wel niet vinden
12-9-2026
de zon regent
de zon regent even achter
donkere wolken tevoorschijn
onmiddellijke koestering
glinsteringen in de plassen
en de druppels op vrouwenmantel
verdampen langzaamaan
meteen fladderen
de najaarsvlinders
koolwitje en atalanta
warmen we ons weer op
want later zitten we terug
in de schaduw van grote grijze wolken
9-9-2026
graag weer met zonder
planten bloeien weer met
kleurrijk bloed en vele bloemen
zelfs de varen zonder te benoemen
heeft er nu weer één
koffie met zonder suiker
mais zolder kolven
de sloot zonder mossels
ik met ogen als van wolven
is goed en kwaad als met en zonder
zichtbaar conventioneel bepaald
speurend zie ik hier wel doorheen
zelfs de steen is niet van steen
als die steeds weer ademhaalt
zie hier het kleine als een wonder
9-9-2026