kwaliteit

 

helaas vuil water

in de sloot en op het land

helaas stop helaas

vergeten

 

sterren

 

zat ik ooit bij vader of moeder

achterop de fiets …

geen herinneringen

zouden ze de weg geweten hebben

leefden ze in een doolhofspel

vol vijanden en afslagen

waarom (vroeg ik dat nooit)

accepteerde ik alles zonder vragen

leefde ik wel in hun wereld

of kwamen zij voor in de mijne

hielden zij rustig koers

ook al wist ik niet waarheen

ach, schrijf nu maar hun sterren

uit de melkweg naar beneden

 

 

3-3-2026

aantrekking

 

heling

 

het is guur gemberweer

en zij voelt zich gegijzeld

door de zwaartekracht

 

waar moet zij haar

lichaam anders laten

dan in de ijzige wind

 

die snoeihard snijdt

maar wel scherp luistert

naar haar gedrevenheid

 

ze wil alleen in woorden zijn

klanken zonder substantieel

weggeblazen uit dove oren

 

dan voelt zij een omhelzing

van wie doet er niet toe

blanco aantrekkingskracht

zet haar weer op vastigheid

 

 

1-3-2026

vluchtvraag

 

daarheen

 

de hand neemt haas

en hond mee op zijn vlucht

naar voren naar een veilig

land over de oceaan

maar weet nog niet aan

welke kant het leven

lachen zal

en stranden zal hij

in rietkraag of aan wallekant

 

nog vaart hun bootje over zee

en vraagt zich af

wie ze vergeten zijn

het scheepje prevelt

wat ontbreekt is slechts

in taal het antwoord

 

 

25-2-2026

steeds weer loslaten

 

herhaling

 

het gemarmerde leven

drong diep door in

de golven van het meer

weer keek hij haar na

totdat ze anders, anders

bovenkwam of toch niet

noch slapen noch treuren

leent zich uit aan

zijn vervlochten welzijn

met haar wiens meer-

minhoofd steeds kleiner

verdwijnt naar de verre

overkant in loslaattijd

 

 

20-2-2026

bijwerking

 

schaduwzijde van een …

 

er huist een schaduw in de regen

die zich uitbreidt in gedachten

vol verwachting spreiden zij zich uit

bedekken witte wanden van het huis

 

laatste druppels lopen langs de ramen

denken klaart op door dieper voelen

in een vrediger wereld zonder nieuws

dat altijd toch een schijnvertoning is

 

langzaam vreten wormen zich diep

naar binnen in de levende materie

en tasten zomaar kleine soorten aan

 

de aaltjes exploderen zich in overvloed

ze kijken niet op een paar meer of minder

en wassen schaduwzijden van de muren

 

 

18-2-2026

even weer een witte wereld

 

adem

 

wij schrijven over het verlangen

naar heelheid met een randje

van kleurrijke witte rafels

ik knijp zacht in jouw hand je

vraagt mij niet waarom en om-

dat je dat niet deed verlang

ik meer dan ooit naar niet

afgescheidenheid en hoog gezang

dat nauwelijks te evenaren is

voor even beneemt dat onze adem

zijn we levend en dood zo goed als

op dat moment staat iemand op de rem

 

 

15-2-2026