o die kus

 

sprookjesdroom

 

het lijkt of alles al een keer gebeurd

is, de vlag, de wenteltrap, de toren

wat had hij dan anders kunnen horen

en waarom had zij zo getreurd

 

de mythe over haar mooie tweelingzus

daarboven, stil, alleen en opgesloten

tussen muren met graffiti bespoten

hij dacht alleen nog aan die ene kus

 

dromend werd hij niet wakker van de wekker

zag de spuitbussen, de verf – de vlag

wapperen vanuit het torenraam

 

hoorde haar roepen: steeds zijn naam

dan weer een kreet met daarna een lach

de kus werd groter – hij steeds gekker

 

 

22-8-2026

verhaallijnen

 

schrijnend snijdend

alleen voor intimi

 

hij wilde heel graag

met zijn prachtige zwarte

collega intiem zijn

van haar mocht hij

alleen haar mond zoenen

 

nadat zij vermoord was

realiseerde hij zich

dat hij nooit had gevraagd

wat zij eigenlijk wilde

 

hij wilde zijn dochter van acht

laten besnijden

het maakte niet uit

of het met een stuk glas gebeurde

zij wilde dat haar het onderging

met een scherp mes

 

alleen hij wilde

zijn zusje redden

 

zij maakte foto’s van

jonge vrouwen in een opvanghuis

wat zij haar niet vertelden

stond mogelijk

op hun gezichten te lezen

 

een plooi een rimpel

of juist niet

 

de hitte smelt het glas

en ook het metaal

op een andere plek

snijdt de wind in je gezicht

 

 

22-8-2026

mede n.a.v. ‘iets te verbergen’ van Elisabeth George

het doen

 

die daad

 

is het nodig om te schrijven

de drang te volgen van het moeten

het willen delen van

jouw intense waarneming

met ingeslopen gevoel daar over heen

 

ja, dat is nodig

om niet aan de oppervlakte

te blijven brabbelen

maar dieper te duiken

in het duister van de sterrennacht

naar het herkenbaar universele

en daar, in die stilte – zonder woorden

te zijn in eindeloosheid

 

 

15-8-2026

ondertussen in de tuin

 

eens tweeling te paard

nu gloren in ochtendlicht

aan de schaduwkant

... en de kleine dingen

 

Apollo

 

Ik leg de sandola aan ver in de lagune

bij het eilandje dat van niemand is

het plankier is gerepareerd maar wat

hier te doen, wachten … dus vaar ik door

 

en leg aan bij Torcello en wandel langs

het kanaal naar de basiliek om naar

de duivels daar en in mijzelf te kijken

maar Satan vlucht weg en ik …

 

ik leg het moede lijf in de schaduw

van een olijfboom en kijk met

gesloten ogen tussen de bladeren

door naar overvliegende smienten

 

ik leg het af tegen zware gedachten

die altijd weer spoken tussen al

die kleine mooie natuurtjes waar

zo bijzonder van te genieten valt

 

 

9-8-2026

n.a.v. De Byzantijn van Mark Stokmans

over die andere Mij

 

finsternis

 

waar liggen de appels op de schaal

waar staat toch de koffie in de kast

wat doet mijn hand hier met die kwast

waarheen leidt nu dit klein verhaal

 

woorden liggen behoorlijk door elkaar

ook vraag ik steeds van hoe en waar

en niemand zegt dan stop er mee

alleen die omroepster op de teevee

 

ik zit in deze kamer als een grijze muis

dingen gingen vanzelf zoals dat gaat

nu vliegt van alles door elkaar en laat

ik mij hier achter in dit gevangenhuis

 

 

5-8-2026

niet bang zijn

 

nachtgids

 

duisternis, zo fijner dan licht

waarin te veel wordt gezien

vertrouwen, een ander gevoel

en voel goed waar je voet stapt

 

licht verwart, vervuilt de nacht

loop door een donker bos en

wees aanwezig bij elke stap

luister en voel, een boom, tak

 

de nacht is een schuilplaats

voor hen met een ander ritme

geen tijd, maar een veilige plek

als slapen geen optie is

 

 

28-7-2026

n.a.v. Nachtgids van Marjolijn van Heemstra