op zoek naar ...

 

Ik had hem hier al eerder geplaatst, maar nu als 'gedicht van de week'.

De Reizende Dichters zijn (altijd) op zoek naar nieuwe leden ... dus als er dichtersbloed door jouw aderen vloeit kom er bij - meld je bij oogo@dereizendedichters.nl  

klimaatgedacht

 

zomer

 

de zomer is droog, onder de bomen

lijkt het herfst, veel blad is gevallen

de zomer is heet, onder de bomen

is het nog koel, toch zwetende lijven

de zomer is lang, onder de bomen

vliegen libellen, op zoek naar prooi

 

het gras is gemaaid, veel te kort voor

kleine beesten in soorten en maten

het gras is geel en veel te kort

het leefgebied weggemaaid

 

water is ver weg, het land verdroogt

dijken scheuren, aarde krimpt

 

ook dit gaat voorbij, net als een winter

met dichtgevroren rivieren

 

 

24-7-2026

opmerking

 

ochtendnuance

 

waar kan het leven al niet over zeuren

en wat te doen als het einde geen eind heeft

het begin niet echt begint maar al begonnen is

voor je er erg in had, vervormde herinnering

 

soms kijk je over je schouder vooruit

dan weer lekken dromen in het vooruitzicht

staat er gelukkig niets je in de weg

en maakt een spiegelbeeld je wakker

 

want even dat intense licht in die herkenning

het merkt je vrij van dubbelheid, de onzin

waar je zomaar tegenaan zou lopen, wetend

dat gedachten pijnlijker zijn dan het fysieke beeld

 

waar brengt de rusteloosheid je heen

en weer trilt het leven in de botten van jouw benen

zwemmen dan maar en diep duiken tussen

dieren en wieren langs jouw vloedlijnen

 

 

19-7-2026

DDR

 

De Dood Roept

 

zijn handen vonden slechts schaduw

de wind blies er tranen doorheen

hun stemmen verstilden de ruimte

veiligheid was ver te zoeken

 

het was een tijd van zwijgen, verraden

en verraden te worden – onbekend

leugens bouwden het systeem op

dat het ooit zo ver kon komen

 

muren luisterden mee en de lamp

bleef maar knipperen – waarom

dan bleef het dagen nacht

geluiden en sterren te ver weg

 

als slot valt het schot 

 

 

15-7-2026

n.a.v. de film Nahschuss (close-up)

altijd weer taal

 

moeder natuur

 

natuurlijke wet

of natuurlijk weten

moeder natuur bepaalt

en verhaalt over leven

dat beweegt van geboorte naar dood

in mensentaal beschreven

op ervoor of erna schijnt geen licht

daar ligt een geheim

in het rijk van mythen en sagen

met meer vragen dan antwoorden

in woorden kunnen zeggen

 

zij mediteert

op de grens van blauw en goud

en bepaalt de wet

 

 

10-7-2026

eens

 

eens   toen wij jaagden

 

in het koele volle maanlicht

steken witte berkenstammen

in het diep donker bos

af lijkt zo het licht te zijn

 

wij zoeken geen weerwolven

maar naast herten en zwijnen

zien wij meer wolven hier

dan er hier ooit waren

 

wij richten onze pijlen op

de dieren maar schieten

ze niet in hun zachte vachten

af lijkt zo het licht te zijn

 

in het diep donker bos

steken witte berkenstammen

in het koele volle maanlicht

zijn wij ook op zoek

 

 

6-7-2026

Hai Sai Sommerdiek

 

Vanmiddag lezen De Reizende Dichters bij Hai Sai Sommerdiek. Zelf zal ik in het eerste en derde blok lezen o.a. uit: ‘onder alle omstandigheden’

keer op keer

 

schrijft dit gedicht nog een verhaal

verhaalt mijn donker nog jouw licht

zwicht ik nog voor dit gezicht

of taal ik niet meer naar jouw taal

 

goud waard is jouw teer gewicht

gewichtig steeds weer pracht en praal

hartstochtelijk zeer is echt mijn kwaal

maar keer op keer voel ik de plicht

 

jou te bezingen – uit te dichten

met klanken die ik draai en maal

onze glorie met glans verlichten

terwijl ik in jouw gloed verdwaal

Kijk voor het hele programma en alle artiesten op www.haisaisommerdiek.nl 

ach ja

 

verzinsel

 

het is alsof ik in een spiegel kijk

met niets er voor en niets er achter

                               ik kijk en wacht er

                               tot ik wijk

van plaats in vrij zijn van

                               en dan

dan open ik dit universum snel

zie het decor van sterren en planeten

met vogels, vissen, spinnen en neten

en denk in onuitgesproken woorden

is dit het nu geworden

ach ja, zo kan het wel

 

 

27-6-2026

1 mm voorspeld

 

de haiku gaat niet over de 5 groene spechten die voor mij op de stoep zaten tijdens mijn ochtendwandeling

ook regen bleef uit

al was het maar een spatje

gras in ochtendlicht

27-6-2026

bliksem en donder

 

junihitte

 

waar kan het anders over gaan

dan over warmte – de hittegolf

die mensen afwezig laat staan

of zitten en dieren laat slapen

 

zo slijten we uren onder een stolp

leven vermetel voort in een waan

van smelten, ijsjes en gapen

voor we naar de barrebiesjes gaan

 

maar als uit de hete hel herrezen

ijlen we voort op bliksem en donder

langs wolkenfoto’s – code geel

 

en als we toch nog heel erg vrezen

dringt hoop naar binnen op een wonder

of is dàt nu net weer wat te veel

 

 

22-6-2026

de wereld is een schouwtoneel

 

de schijnwerper

 

als je werkelijk goed

om je heen kijkt

zie je dat alles

decor is, gekleurd

met pigmenten

vanuit een landschap

van enkel licht

de schijnwerkelijkheid

 

 

17-6-2026

delen in klanken

 

zwijgen spreken zwijgen

 

mijn zwijgen is voor jou

die geen begin noch einde heeft

mijn woorden voor geliefden

waarmee ik schatten deel

taal spreek en schrijf

omdat ik het niet kan laten

te delen in klanken

woorden die tot zwijgen leiden

 

 

13-6-2026

aanwezig

 

niet alleen in tijden van dementie

 

in slaap gesukkeld in een luie stoel

of even je geheugen kwijt, hoe heet …

waar heb ik toch de sleutels gelegd

als alles bijna is verroest of

hadden wij al een afspraak gemaakt

 

wat is dan een geliefde vol van liefde

vol van passie of creatiedrang

steeds zorgend voor aandachtig er zijn

voor jou in tweezaamheid aanwezig

voor als je er even niet meer bent

 

 

13-6-2026

klimaatgedicht

 

het geheim van …

 

er vaart een vlugschrift door de vaart

vluchtig kijken we het na als een banaal

schouwspel in beweging met verdrinkende woorden

 

leest het water wat in lijnen gedrukt staat

verzamelt het al die uitgestrooide woorden

in de wieren en algen die ze schijnbaar eten

 

zal eens het water alle woorden wegspoelen

de inkt vermengen met de vissen

die later, dan onze woorden zullen spreken

 

 

12-6-2026

er tussen in of ...

 

aan gene zijde

 

hij woog zijn woorden

en droogde ze terdege af

nog lieten de talen

hem niet in de steek

en stond hij zelfverzekerd

tussen hem en haar

 

nu zijn die sprekers

weggelopen en staart

hij beiden zorgvol na

wat ging er mis, legde

hij iets niet goed uit

was het soms daarom

 

of was er gewoon

niets meer te zeggen

want waar het echt

over ging is kwijtgespeeld

in hetzelfde luchtledige

waarin hij zich nu bevindt

 

 

8-6-2026

kennen we haar ...

 

zij

 

zij klinkt haar wortels

en het familieleven

ging en gaat maar door

met en zonder haar

 

zij klinkt haar wonden

zonder angst voor

doodsverwachting

verachting kan later

 

zij klinkt haar woorden

pure poëtische klanken

samen met de wijn

uit een gouden gifbeker

 

 

6-6-2026

Poseidon

 

zie hier Neptunus

als heerser met zijn drietand

tussen golvend groen

nog even

 

retrospectie

 

waar ligt het leven te slapen

in rechte lijn en trapezium vlak

tussen drie- of vierdimensionaal

en wordt het wakker in trouw

aan maat en regelmaat

drinkt het bier met alcohol

in een kleine uithoek en ziet

beelden nuchter dubbel

 

 

1-6-2026

MIX

 

Een poëtische mix van mijn belevenissen in Millingen (22-26 mei) en het uitlezen van Caesarion van Tommy Wieringa over een zoon en zijn moeder met kanker. Daarna begon ik aan De dood en de tuinman van Georgi Gospodinov over een zoon en zijn vader met kanker ... Een beetje veel zo vlak achter elkaar en dus legde ik dat boek na de eerste hoofdstukken nog even weg.

 

mix 1

 

een schaduwwolk van aquamarijn en rozemarijn

gleed geurend zacht over de woestijn

er woei allerlei plastic over de weg

dat hangen bleef tussen de struiken

 

ze waren verder van elkaar verwijderd

in gedachten dan eerder gevoeld

bij elkaar blijven was geen optie meer

geluk zweefde stil van hen weg

 

zij deed een poging een stok op te rapen

maar liet hem toch maar liggen en

liep verder tussen de tafeltjes door

met de vraag wie mee wilden wandelen

 

bevond hij zich nu aan de Rijn of Donau

en in welk jaargetijde was hij geland

verschillende moeders keken hem aan

welk jaar … was het voor of na de oorlog

 

 

 

mix 2

 

wat zal hij zeggen

over de warmte van de dag

de glimlach in haar ogen

met streepjes rondom

 

hij ziet de verschroeide huid

geloogd door de tijd

de hete lucht en de wind

het haar een borstel gelijk

 

ze kijkt mededogend

en vertelt over heelheid

verwonderd sjamaangedrag

hij is echter geen sanyasin

 

haar volle leven past

niet bij het lege zijne

maar wie vertelt het haar

nu zij nog verliefd zijn

 

 

 

mix 3

 

hij legde zijn hoofd in

de borstzak van zijn overhemd

en deed zijn handen op zijn rug

zo sliep hij een gat in de dag

 

en voor de feestverlichting

aanging dook hij onder

in kristal helder zeewater dat

het hemd van zijn lijf trok

 

vissen zwommen om hem heen

de boot dobberde verder de zee op

het hemd spoelde naar de kust

later lag het op het kiezelstrand

 

een meisje wrong het uit

en legde het te drogen

ze kreeg een stil vermoeden

over de wonderlijke eigenaar

 

 

 

mix 4

 

met roze en ivoorwitte

rokjes bloeien de digitalissen

aan de overkant

deze rokjes zijn voor elfjes want

mensen dragen ze niet

terwijl deze dagen

er toch mooi genoeg voor zijn

 

 

 

mix 5

 

ook dit hotel snakt naar aandacht

personeel is jong en aardig

op hun eigen manier

 

maar de gasten zijn allen pensionado’s

die zwijgend keuvelen in de eetzaal

onder een grijs systeemplafond

 

buiten staan plantenbakken

met door elkaar leven en dood

 

 

 

mix 6

 

de stilte van weinig gedachten

en de ventilator op de hotelkamer

zijn verkoelend bij bijna 30 graden

nog even voordat ik aan de bar

een eerste glas merlot helaas uit Chili

Ludwig zou daar kunnen zijn

zijn handen op de toetsen

waar ze tot rust komen

 

 

 

mix 7

 

hoelang lopen we in kringen rond

op hoge rotsen of op rechte straten

wanneer is het feest, ben je gezond

eens ben je oud  … vallen … gaten

 

praten lukt nog wel over weleer

de stroom gedachten is niet te stuiten

maar lopen, ach dat been doet zeer

en dus kom je maar niet meer buiten

 

we spelen iets als tafeltje dekje

wat is er mis met een rood vlekje

nog spoelt ze kleuren door haar haren

 

zullen we nog een zee bevaren

onbewust van haaien en andere gevaren

waar vindt ze toch eindelijk haar plekje

 

 

 

mix 8

 

ooit zei iemand zij is

een manipulatieve vrouw

ik maakte het mee, we gingen

op vakantie, zij was als een zus

 

haar gedrag was een gewoontepatroon

ik liet het gebeuren

was het een herkenning

ook mannen kunnen er wat van

 

hoe moeilijk is loslaten

en een eigen leven leiden

wat is normaal

in een wereld die stuk valt

 

waarin de zoektocht steeds

het werk laat zien

in het veld waarvan je weet

ik ben de kenner ervan

 

 

 

mix 9

 

een verblijven in het boek

en het hotel in Millingen

mixen mijn schrijfsels

 

degene die mij het boek gaf

las het niet uit: te veel

metaforen en te veel porno

 

de porno hoort er tegenwoordig bij

en de metaforen waren veel

maar meestal goed gevonden

 

nu liggen anderen te wachten

vaarwel mijn dierbaar Wieringa

ik denk dat ik nu naar een ander ga

 

 

 

mix 10

 

het is te warm voor wat dan ook

de rivier heb ik wel goed gezien

de huizen zijn hier net als rook

gemaaid gras geurt nog, misschien

 

de altijd weer even kater van het zoveelste

uitgelezen boek is al voorbij en nu al

de eerste pagina’s van het nieuwste

ze komen goed binnen, poëtisch vooral

 

vriend H belde net: hij verhuist morgen

van de ene Anne naar de andere, zonder zorgen

van de st Annenstraat naar de Anne Frank straat

later zal ik hem bezoeken, datum nog niet paraat

 

onder de ventilator boven het bed

zit ik dan toch te schrijven, dat is het

22-26 mei 2026

steken, slagen en fladderen

 

carpe diem

 

elke dag ligt er weer een wespennest

voor onze voeten om te ontwijken

ook al stappen we er langs of overheen

de wespen zoemen ons om de oren

 

angst is lastig te ontwijken in ruisend riet

waartussen je steeds dieper wegzakt

drukte in je hoofd luistert niet naar karekiet

en grijze lucht geeft geen richting aan

 

zij fladdert als een vrolijk meisje door

de uren van de dag met alles om haar heen

steken en slagen verouderen haar niet

dit leven is een en al een vreugdedans

 

 

21-5-2026

idylle

 

zo stiller dan stil

tussen kleef- en fluitekruid

en look zonder look

verbinding

 

zucht

 

het is niet dat hij het ontkennen wil

de geladenheid van 4 mei  

daar houdt hij gewoon niet van

hij gedenkt de doden en de goden

op een andere manier

en is stil voor het welzijn van iedereen

die verbinding tussen allen

in tijd en ruimte van deze omwenteling

inspanning is te leveren

om te ontspannen

 

 

4-5-2026

doorkijk

 

beeld in beeld

 

liever schrijft hij een gedicht

waarin je lang naar haar droevig

dromerig gezicht kijkt en dan

uiteindelijk valt er een traan

over haar wang uit een oog

langzaam veegt ze hem weg

 

maar is het wel een gedicht

of schrijft hij een scenario

voor een film en moet de zij

nog worden gecast – wie zal

haar later echt gaan spelen

veel keren die scene overdoen

 

en welk publiek kijkt of leest

voelt een, een verdriet in zich

bij lezen of zien onder welke

omstandigheden en met wat

voor herinnering en associatieve

voorstelling wordt pijn omkleed

 

hoe lang mag het beeld zich

vastzetten – wat is dat beeld

welke spiegel houdt het vast

 

 

1-5-2026

laatste zondag van april: nationale paardenbloemdag

 

knalgeel   kijk,

 

daar loopt een paardenbloem met zijn hond

over de pas gemaaide berm

de hond is gewoon dom

maar paardenbloemen zijn slim

in het maaiveld blijven ze zo laag mogelijk

kunnen ze toch nectar geven

aan hommelus en andere hommels

en uitbloeien

ik vlecht een luchtig lot om jouw bol

 

 

25-4-2026

al dat lawaai

 

weeklacht

 

de schijnbare doelloosheid van het leven

liet hem niet met rust   hij deed maar

wat er bij hem opkwam, altijd herrie

lawaai in alle klanken gonsde in hem

 

alsof de wereld niet buiten maar binnen

in hem woonde met al dat echte vechten

dat vloeken en dat schreeuwen dat

plengen en dat plonsen in volle klinkers

 

ach, was ik maar anders, zonder heelal

met tollende planeten, eindeloze banen

al die Sirenen in mijn hoofd verdoven

de lange weg, de trage wil, het uitglijden

 

 

19-4-2026

noorderwind

 

vieren

 

de slingers waren vorig jaar al weggestopt

in een doos om te vergeten waar die stond

ze dacht er al nooit meer aan zelfs nu niet

terwijl ze bladeren neerlegde in een cirkel

 

op de picknicktafel aan de rand van het bos

aan tafel gezeten nodigde ze iedereen uit

kom, kom toch mee-eten en het leven vieren

maar er kwam niemand, zelfs geen vlinder

 

zo bleef ze eenzaam zitten en legde haar

hoofd op haar armen en sloot haar ogen

de herfstwind voelde zich wel uitgenodigd

liet haar haren flink wapperen en veegde

 

de bladercirkel van de houten bostafel

toen zette hij een taart met kaarsjes neer

en opende zij haar droeve ogen en mond

hoe zij ook blies, de kaarsjes doofden niet

 

 

16-4-2026

Poëzie als Zeewind - WEES WELKOM

 

Morgen lees ik een aantal gedichten bij Poëzie als Zeewind in het Watersnoodmuseum bij het thema 'tussen de golven'. Het belooft een mooie middag te worden, met bijzondere dichters en bijzondere muziek.

Rob Haster (de organisator van de middag) zette mij nog even in het zonnetje op De Reizende Dichters | Facebook

van toen naar nu

 

wandeling

 

zij wandelde onder verloren grond

naar de rand van het middenbos

zand en klei beschermden haar tegen

regen en wind die niet ophielden

 

grrr deed de vogel en prrr de kat

op veilige afstand van elkaar

ook van haar want in hun ogen

speelde conventie, instinct en angst

 

zij drentelde aan het tafereel voorbij

klapte in haar handen voor een oeros

die geen stap verzette, doorherkauwde

wie had het nog over regen toen zon

 

leven lag stil in een kuil met dood

er onder, ze keek in het spiegelend gat

en zag haar verleden voorbij gaan

verheugd liep ze de toekomst in

 

 

13-4-2026

leeg en vol

 

deze dag

 

de dag is zo vol als hij leeg is

wandelende vrouwen in de ochtendzon

terwijl mijn koffie nog warm is

in de tuin de bloeiende botanische narcis

 

op tafel in een vaas hemelsblauwe

overhangende wilde hyacinten

een kruidenwandeling in eigen huis en tuin

en terwijl de wereld maar doorvecht

 

is hier een plek van lege volle vrede

die bedachtzaam gekoesterd wordt

 

 

8-4-2026

vraag het maar niet of

 

kom, leg mij uit

 

er vliegt een gedachte

naar buiten in zijn

in zijn eigenheid en

eigen omgeving om

te worden opgevangen

 

wie legt zijn oren te

luisteren, wie opent

zijn handen om het

liefdevol op te vangen

zonder commentaar

 

en kijk daar gaat het

dan weer zijn eigen

weg en wegen volgend

een baan om de aarde

lichtflits in het heelal

 

 

6-4-2026

voor Pasen

 

eigenlijk voor gisteren

 

veronderstel … 1 april 1928

 

op een niet zo mooie dag

zat ik in een klein café

in een stinkende straat

van een onbekende stad

 

de cafébaas was behoorlijk nors

maar zijn koffie redelijk goed

bij het beslagen raam zaten

een paar bezoekers te kaarten

 

plots staakten zij hun spel

en keken naar buiten

waar twee schimmen

met elkaar vochten

 

ik dacht aan bullebijters

even later werd er weer

doorgekaart en bestelde

ik een mineraalwater

 

zouden ze nog komen

die vrienden van mij

of waren ze al opgepakt

en voorgoed vertrokken

 

hoelang zat ik daar

nu al met inmiddels

een derde pul bier

te kijk en te wachten

 

de sigarettenrook en

de drank benevelden

mijn gesteldheid, waarom

hadden we hier afgesproken

 

 

30-3-2026

aanwezig ...

 

wolken boven mij

waar zijn wij niet allemaal

ik boven wolken

 

wat of ...

 

wie is wie

 

in een mens leven allerlei organen

stuk voor stuk en met elkaar

de een noodzakelijk voor de ander

hoe leven ze met gemis – nog door

 

al die cellen delen vermenigvuldigen

weten wat te doen en beschikken

over onverklaarbaar geheugen

 

vel houdt alles netjes binnen

in de eigen ego-wereld die

meestal zegt: ik ben dit lichaam

 

maar is dat wel zo

is die ik wel gevangen in een lijf

of is dat een conventionele afspraak

in de illusie van de tijd

 

 

27-3-2026

is het wel helder

 

zijn

 

wat blijft wanneer

het ego oplost

als een ziekte

een vreemde

in woorden

zonder betekenis

 

de woorden

krimpen tot

stamelen

in klanken

met kleuren

van regenbogen

 

kleur verdwijnt

als spectrum

in transparantie

ver uitstralende

substantie

in talloze ego’s

 

 

25-3-2026

museumbezoek

 

de storm is heel stil

 

Voor de berken beuken eiken Linden

vertonen zo nu en dan

de bezoekers treintjesgedrag

waar maar niet van afgeweken

 

allen zijn heel aimabel

alleen de portretten waarnaar

ze kijken lijken doordrammers

in hun stille lijsten

 

soms is stilstaan een vooruitgang

een enkeling ligt op de grond bij Cattelan

loopt door Serra, telt Marinarijst

of verbaast zich bij Kapoor

 

en dan, dan verdrinkt iemand

in een zelfportret van Claire Tabouret

steekt nog even een hand

omhoog – ik zie het

 

 

18-3-2026

 

wie?

 

verslingerd in gebogen takken

ligt zijn gewond hart en zijn gevoel

streelt stekelige lange doornen

maar waar ben jijzelf gebleven

 

verborgen tussen blaren en bladeren

ligt zijn bewolkte rede en zijn verstand

vertelt opnieuw een bleke afslagleugen

maar waar ben jijzelf gebleven

 

verwrongen in een spiegelbeeld

kijken groene irissen naar doffe ogen

ligt de glans in zilverfolie of in goud

maar waar ben jijzelf gebleven

 

verlegen ligt het magere naakte lijf

op bed onder het rozerode laken

voelt eenzelfde lichaam naast zich

ben jij dat … of ben ik dit

 

 

13-3-2026

geluk

 

vertrek-tijd

 

hij laat haar leven

achter zich, vertrekt

zelf naar elders

 

zij laat zijn leven

achter in waar dan ook

blijft verstild zitten

 

hij laat haar leven

kiest zelf anders

voor onsterfelijkheid

 

zij laten elkaar

gaan of blijven

waar het hun zint

 

zinderend van geluk

bekijken ze hun vertrek

hier en daar

 

 

23-2-2026

gas

 

het veld en de kenner van het veld

 

waar is het bevrijdend licht

waar het zicht op vooruitgang

hij ziet toekomstige nood

en de noodzaak op verbinding

die je wel/niet volstort

met pluggen en cement

 

waarom willen we toch

blijven groeien naar groter

wees toch tevreden met minder

en hinder elkaar niet

in de ruimte die je inneemt

maar beperk die wel

blij blijven met klein geluk

 

weet dat je leeft op een vulkaan

die eeuwig geeft en neemt

zo is het altijd geweest

en zo zal het altijd zijn

waar is een zekere uitvlucht

waar in dit aardse bestaan

 

8-3-2026

kwaliteit

 

helaas vuil water

in de sloot en op het land

helaas stop helaas

vergeten

 

sterren

 

zat ik ooit bij vader of moeder

achterop de fiets …

geen herinneringen

zouden ze de weg geweten hebben

leefden ze in een doolhofspel

vol vijanden en afslagen

waarom (vroeg ik dat nooit)

accepteerde ik alles zonder vragen

leefde ik wel in hun wereld

of kwamen zij voor in de mijne

hielden zij rustig koers

ook al wist ik niet waarheen

ach, schrijf nu maar hun sterren

uit de melkweg naar beneden

 

 

3-3-2026

aantrekking

 

heling

 

het is guur gemberweer

en zij voelt zich gegijzeld

door de zwaartekracht

 

waar moet zij haar

lichaam anders laten

dan in de ijzige wind

 

die snoeihard snijdt

maar wel scherp luistert

naar haar gedrevenheid

 

ze wil alleen in woorden zijn

klanken zonder substantieel

weggeblazen uit dove oren

 

dan voelt zij een omhelzing

van wie doet er niet toe

blanco aantrekkingskracht

zet haar weer op vastigheid

 

 

1-3-2026

vluchtvraag

 

daarheen

 

de hand neemt haas

en hond mee op zijn vlucht

naar voren naar een veilig

land over de oceaan

maar weet nog niet aan

welke kant het leven

lachen zal

en stranden zal hij

in rietkraag of aan wallekant

 

nog vaart hun bootje over zee

en vraagt zich af

wie ze vergeten zijn

het scheepje prevelt

wat ontbreekt is slechts

in taal het antwoord

 

 

25-2-2026

steeds weer loslaten

 

herhaling

 

het gemarmerde leven

drong diep door in

de golven van het meer

weer keek hij haar na

totdat ze anders, anders

bovenkwam of toch niet

noch slapen noch treuren

leent zich uit aan

zijn vervlochten welzijn

met haar wiens meer-

minhoofd steeds kleiner

verdwijnt naar de verre

overkant in loslaattijd

 

 

20-2-2026

bijwerking

 

schaduwzijde van een …

 

er huist een schaduw in de regen

die zich uitbreidt in gedachten

vol verwachting spreiden zij zich uit

bedekken witte wanden van het huis

 

laatste druppels lopen langs de ramen

denken klaart op door dieper voelen

in een vrediger wereld zonder nieuws

dat altijd toch een schijnvertoning is

 

langzaam vreten wormen zich diep

naar binnen in de levende materie

en tasten zomaar kleine soorten aan

 

de aaltjes exploderen zich in overvloed

ze kijken niet op een paar meer of minder

en wassen schaduwzijden van de muren

 

 

18-2-2026

even weer een witte wereld

 

adem

 

wij schrijven over het verlangen

naar heelheid met een randje

van kleurrijke witte rafels

ik knijp zacht in jouw hand je

vraagt mij niet waarom en om-

dat je dat niet deed verlang

ik meer dan ooit naar niet

afgescheidenheid en hoog gezang

dat nauwelijks te evenaren is

voor even beneemt dat onze adem

zijn we levend en dood zo goed als

op dat moment staat iemand op de rem

 

 

15-2-2026

staan en gaan

 

ach wat loopt zij

in de sporen van de dag

wacht nu en dan even

in de dikke modder

kijkt rond met een lach

 

ze ziet vooruit

het uitgestrekte land

vol plannen echter

met watersporen

voor haar voeten

 

terug kan alleen

haar lichaam met

de doorweekte schoenen

vol met natte aarde

in haar eigen afdrukken

 

zij zelf gaat verder

in deze grijze tijd

net als al die anderen

die rondom haar

heen en weer gaan

 

 

13-2-2026

zal ik ...

 

hulpvaardig

 

even lichtte het leven op

bij de mandarijnenpartjes

hem in zijn handen gestopt

op een groen schoteltje

 

de geur deed hem wegdromen

naar lichte zonnige stranden

uit een vreugdevol verleden

 

het bordje zakte scheef en

de stem van de kleindochter

ontlokte een traan

‘zal ik ze voor je opeten’

 

 

24-1-2026

herinnering

 

Vandaag een krantenbericht van 4 jaar geleden. We hadden een vaste wekelijke rubriek in Groot Goeree Overflakkee.

doorzichtig

 

droom

 

hij ziet haar stralend voor zich

in bijna doorzichtig witte nevel

komt zij langzaam bij hem binnen

in zijn met stroop gevulde wereld

bol en goudgeel rond en rond gaat

zijn binnenwereld met haar heen

en weer is hij het die de tijd tikt

in het helder geziene droombeeld

wakker worden wil hij niet, nog niet

noch verlaat hij haar bij de deur

die open noch dicht zwaait

 

 

4-2-2026

krimpend geurspoor

 

de plek

 

hoe kon ik weten dat jij van rododendrons hield

er al als kind tussen speelde in opa’s park

je aan de kronkeltakken hing in een licht

jurkje en rode lakschoentjes

nu hurk je tussen al die donkere takken

in jouw veel te donkerblauwe outfit

zie ik eigenlijk alleen jouw zwevend hoofd

met blonde haren – en lachende gebaren

wij laten hier een krimpend geurspoor achter

deze herinneringsplek ruikt nu al veel te zuur

te vies naar stinkend golvend havenwater

waarin wij drijvend tussen olieblikken

roestig stukslaan tegen de kademuur

een felle lichtstraal valt naar binnen

voor mijn ogen wordt het rood

 

 

3-2-2026

PaZ en schemering

 

Gisteren mocht ik het slotwoord uitspreken bij Poëzie als Zeewind. Ik wees o.a. op de aanbieding voor een abonnement op o-o-go ...

En dan voor nu toch maar een gedicht erbij:

schemering

 

hoe leeg is hij, de wandelaar met hond

hoe vult hij de compositie in mijn kijken

het met ochtendmist gevulde beeldvertoon

hoe vul je dat verder met weten van kanaal

de bietenoverslag, het natte wijde land

en dan het tijdelijke van de neveldampen

de sterren die heel ver daarboven stralen

in dat grote universum, hoe leeg is dat

 

 Bij deze foto:

28-1-2026