weeklacht
de schijnbare doelloosheid van het leven
liet hem niet met rust
hij deed maar
wat er bij hem opkwam, altijd herrie
lawaai in alle klanken gonsde in hem
alsof de wereld niet buiten maar binnen
in hem woonde met al dat echte vechten
dat vloeken en dat schreeuwen dat
plengen en dat plonsen in volle klinkers
ach, was ik maar anders, zonder heelal
met tollende planeten, eindeloze banen
al die Sirenen in mijn hoofd verdoven
de lange weg, de trage wil, het uitglijden
19-4-2026
vieren
de slingers waren vorig jaar al weggestopt
in een doos om te vergeten waar die stond
ze dacht er al nooit meer aan zelfs nu niet
terwijl ze bladeren neerlegde in een cirkel
op de picknicktafel aan de rand van het bos
aan tafel gezeten nodigde ze iedereen uit
kom, kom toch mee-eten en het leven vieren
maar er kwam niemand, zelfs geen vlinder
zo bleef ze eenzaam zitten en legde haar
hoofd op haar armen en sloot haar ogen
de herfstwind voelde zich wel uitgenodigd
liet haar haren flink wapperen en veegde
de bladercirkel van de houten bostafel
toen zette hij een taart met kaarsjes neer
en opende zij haar droeve ogen en mond
hoe zij ook blies, de kaarsjes doofden niet
16-4-2026
Morgen lees ik een aantal gedichten bij Poëzie als Zeewind in het Watersnoodmuseum bij het thema 'tussen de golven'. Het belooft een mooie middag te worden, met bijzondere dichters en bijzondere muziek.
Rob Haster (de organisator van de middag) zette mij nog even in het zonnetje op De Reizende Dichters | Facebook
.JPG)
wandeling
zij wandelde onder verloren grond
naar de rand van het middenbos
zand en klei beschermden haar tegen
regen en wind die niet ophielden
grrr deed de vogel en prrr de kat
op veilige afstand van elkaar
ook van haar want in hun ogen
speelde conventie, instinct en angst
zij drentelde aan het tafereel voorbij
klapte in haar handen voor een oeros
die geen stap verzette, doorherkauwde
wie had het nog over regen toen zon
leven lag stil in een kuil met dood
er onder, ze keek in het spiegelend gat
en zag haar verleden voorbij gaan
verheugd liep ze de toekomst in
13-4-2026
deze dag
de dag is zo vol als hij leeg is
wandelende vrouwen in de ochtendzon
terwijl mijn koffie nog warm is
in de tuin de bloeiende botanische narcis
op tafel in een vaas hemelsblauwe
overhangende wilde hyacinten
een kruidenwandeling in eigen huis en tuin
en terwijl de wereld maar doorvecht
is hier een plek van lege volle vrede
die bedachtzaam gekoesterd wordt
8-4-2026
kom, leg mij uit
er vliegt een gedachte
naar buiten in zijn
in zijn eigenheid en
eigen omgeving om
te worden opgevangen
wie legt zijn oren te
luisteren, wie opent
zijn handen om het
liefdevol op te vangen
zonder commentaar
en kijk daar gaat het
dan weer zijn eigen
weg en wegen volgend
een baan om de aarde
lichtflits in het heelal
6-4-2026
veronderstel … 1 april 1928
op een niet zo mooie dag
zat ik in een klein café
in een stinkende straat
van een onbekende stad
de cafébaas was behoorlijk nors
maar zijn koffie redelijk goed
bij het beslagen raam zaten
een paar bezoekers te kaarten
plots staakten zij hun spel
en keken naar buiten
waar twee schimmen
met elkaar vochten
ik dacht aan bullebijters
even later werd er weer
doorgekaart en bestelde
ik een mineraalwater
zouden ze nog komen
die vrienden van mij
of waren ze al opgepakt
en voorgoed vertrokken
hoelang zat ik daar
nu al met inmiddels
een derde pul bier
te kijk en te wachten
de sigarettenrook en
de drank benevelden
mijn gesteldheid, waarom
hadden we hier afgesproken
30-3-2026
wie is wie
in een mens leven allerlei organen
stuk voor stuk en met elkaar
de een noodzakelijk voor de ander
hoe leven ze met gemis – nog door
al die cellen delen vermenigvuldigen
weten wat te doen en beschikken
over onverklaarbaar geheugen
vel houdt alles netjes binnen
in de eigen ego-wereld die
meestal zegt: ik ben dit lichaam
maar is dat wel zo
is die ik wel gevangen in een lijf
of is dat een conventionele afspraak
in de illusie van de tijd
27-3-2026
zijn
wat blijft wanneer
het ego oplost
als een ziekte
een vreemde
in woorden
zonder betekenis
de woorden
krimpen tot
stamelen
in klanken
met kleuren
van regenbogen
kleur verdwijnt
als spectrum
in transparantie
ver uitstralende
substantie
in talloze ego’s
25-3-2026
de storm is heel stil
Voor de berken beuken eiken Linden
vertonen zo nu en dan
de bezoekers treintjesgedrag
waar maar niet van afgeweken
allen zijn heel aimabel
alleen de portretten waarnaar
ze kijken lijken doordrammers
in hun stille lijsten
soms is stilstaan een vooruitgang
een enkeling ligt op de grond bij Cattelan
loopt door Serra, telt Marinarijst
of verbaast zich bij Kapoor
en dan, dan verdrinkt iemand
in een zelfportret van Claire Tabouret
steekt nog even een hand
omhoog – ik zie het
18-3-2026
wie?
verslingerd in gebogen takken
ligt zijn gewond hart en zijn gevoel
streelt stekelige lange doornen
maar waar ben jijzelf gebleven
verborgen tussen blaren en bladeren
ligt zijn bewolkte rede en zijn verstand
vertelt opnieuw een bleke afslagleugen
maar waar ben jijzelf gebleven
verwrongen in een spiegelbeeld
kijken groene irissen naar doffe ogen
ligt de glans in zilverfolie of in goud
maar waar ben jijzelf gebleven
verlegen ligt het magere naakte lijf
op bed onder het rozerode laken
voelt eenzelfde lichaam naast zich
ben jij dat … of ben ik dit
13-3-2026
vertrek-tijd
hij laat haar leven
achter zich, vertrekt
zelf naar elders
zij laat zijn leven
achter in waar dan ook
blijft verstild zitten
hij laat haar leven
kiest zelf anders
voor onsterfelijkheid
zij laten elkaar
gaan of blijven
waar het hun zint
zinderend van geluk
bekijken ze hun vertrek
hier en daar
23-2-2026
het veld en de kenner van het veld
waar is het bevrijdend licht
waar het zicht op vooruitgang
hij ziet toekomstige nood
en de noodzaak op verbinding
die je wel/niet volstort
met pluggen en cement
waarom willen we toch
blijven groeien naar groter
wees toch tevreden met minder
en hinder elkaar niet
in de ruimte die je inneemt
maar beperk die wel
blij blijven met klein geluk
weet dat je leeft op een vulkaan
die eeuwig geeft en neemt
zo is het altijd geweest
en zo zal het altijd zijn
waar is een zekere uitvlucht
waar in dit aardse bestaan
8-3-2026
sterren
zat ik ooit bij vader of moeder
achterop de fiets …
geen herinneringen
zouden ze de weg geweten hebben
leefden ze in een doolhofspel
vol vijanden en afslagen
waarom (vroeg ik dat nooit)
accepteerde ik alles zonder vragen
leefde ik wel in hun wereld
of kwamen zij voor in de mijne
hielden zij rustig koers
ook al wist ik niet waarheen
ach, schrijf nu maar hun sterren
uit de melkweg naar beneden
3-3-2026
heling
het is guur gemberweer
en zij voelt zich gegijzeld
door de zwaartekracht
waar moet zij haar
lichaam anders laten
dan in de ijzige wind
die snoeihard snijdt
maar wel scherp luistert
naar haar gedrevenheid
ze wil alleen in woorden zijn
klanken zonder substantieel
weggeblazen uit dove oren
dan voelt zij een omhelzing
van wie doet er niet toe
blanco aantrekkingskracht
zet haar weer op vastigheid
1-3-2026
daarheen
de hand neemt haas
en hond mee op zijn vlucht
naar voren naar een veilig
land over de oceaan
maar weet nog niet aan
welke kant het leven
lachen zal
en stranden zal hij
in rietkraag of aan wallekant
nog vaart hun bootje over zee
en vraagt zich af
wie ze vergeten zijn
het scheepje prevelt
wat ontbreekt is slechts
in taal het antwoord
25-2-2026
herhaling
het gemarmerde leven
drong diep door in
de golven van het meer
weer keek hij haar na
totdat ze anders, anders
bovenkwam of toch niet
noch slapen noch treuren
leent zich uit aan
zijn vervlochten welzijn
met haar wiens meer-
minhoofd steeds kleiner
verdwijnt naar de verre
overkant in loslaattijd
20-2-2026
schaduwzijde van een …
er huist een schaduw in de regen
die zich uitbreidt in gedachten
vol verwachting spreiden zij zich uit
bedekken witte wanden van het huis
laatste druppels lopen langs de ramen
denken klaart op door dieper voelen
in een vrediger wereld zonder nieuws
dat altijd toch een schijnvertoning is
langzaam vreten wormen zich diep
naar binnen in de levende materie
en tasten zomaar kleine soorten aan
de aaltjes exploderen zich in overvloed
ze kijken niet op een paar meer of minder
en wassen schaduwzijden van de muren
18-2-2026
wij schrijven over het verlangen
naar heelheid met een randje
van kleurrijke witte rafels
ik knijp zacht in jouw hand je
vraagt mij niet waarom en om-
dat je dat niet deed verlang
ik meer dan ooit naar niet
afgescheidenheid en hoog gezang
dat nauwelijks te evenaren is
voor even beneemt dat onze adem
zijn we levend en dood zo goed als
op dat moment staat iemand op de rem
15-2-2026
.jpg)
ach wat loopt zij
in de sporen van de dag
wacht nu en dan even
in de dikke modder
kijkt rond met een lach
ze ziet vooruit
het uitgestrekte land
vol plannen echter
met watersporen
voor haar voeten
terug kan alleen
haar lichaam met
de doorweekte schoenen
vol met natte aarde
in haar eigen afdrukken
zij zelf gaat verder
in deze grijze tijd
net als al die anderen
die rondom haar
heen en weer gaan
13-2-2026
hulpvaardig
even lichtte het leven op
bij de mandarijnenpartjes
hem in zijn handen gestopt
op een groen schoteltje
de geur deed hem wegdromen
naar lichte zonnige stranden
uit een vreugdevol verleden
het bordje zakte scheef en
de stem van de kleindochter
ontlokte een traan
‘zal ik ze voor je opeten’
24-1-2026
Vandaag een krantenbericht van 4 jaar geleden. We hadden een vaste wekelijke rubriek in Groot Goeree Overflakkee.
droom
hij ziet haar stralend voor zich
in bijna doorzichtig witte nevel
komt zij langzaam bij hem binnen
in zijn met stroop gevulde wereld
bol en goudgeel rond en rond gaat
zijn binnenwereld met haar heen
en weer is hij het die de tijd tikt
in het helder geziene droombeeld
wakker worden wil hij niet, nog niet
noch verlaat hij haar bij de deur
die open noch dicht zwaait
4-2-2026
de plek
hoe kon ik weten dat jij van rododendrons hield
er al als kind tussen speelde in opa’s park
je aan de kronkeltakken hing in een licht
jurkje en rode lakschoentjes
nu hurk je tussen al die donkere takken
in jouw veel te donkerblauwe outfit
zie ik eigenlijk alleen jouw zwevend hoofd
met blonde haren – en lachende gebaren
wij laten hier een krimpend geurspoor achter
deze herinneringsplek ruikt nu al veel te zuur
te vies naar stinkend golvend havenwater
waarin wij drijvend tussen olieblikken
roestig stukslaan tegen de kademuur
een felle lichtstraal valt naar binnen
voor mijn ogen wordt het rood
3-2-2026
Gisteren mocht ik het slotwoord uitspreken bij Poëzie als Zeewind. Ik wees o.a. op de aanbieding voor een abonnement op o-o-go ...
En dan voor nu toch maar een gedicht erbij:
schemering
hoe leeg is hij, de wandelaar met hond
hoe vult hij de compositie in mijn kijken
het met ochtendmist gevulde beeldvertoon
hoe vul je dat verder met weten van kanaal
de bietenoverslag, het natte wijde land
en dan het tijdelijke van de neveldampen
de sterren die heel ver daarboven stralen
in dat grote universum, hoe leeg is dat
28-1-2026
voorspelling
wat gebeurt er toch met
al die niet uitgesproken woorden
die zich in je hoofd herhalen
schuldbewust als we zijn
ze blijven zich repeteren tot
een grotere ramp zich aandient
die het eindeloze lijden overneemt
in volle overdonderende omvang
het ach en wee dijt in de breedte
in meervoudige verontwaardiging
de kracht van de menigte neemt over
schuldgevoel kruipt in je kelder
achter aardappelen en drank
waar tijdelijk zwijgen wortel schiet
25-1-2026
Vandaag mijn gedicht als 'gedicht van de week' bij De Reizende Dichters.
spiegelbeeld
het was een pijnlijk gezicht
het masker bleef zo stil
geen wimper bewoog toch
verwachtte ze dat
ze keek in de spiegel naar
haar gezicht en het on-
beweeglijke vlak naast haar
wie was zij werkelijk
wie wilde of moest zij zijn
in deze duistere kamer
kaarslicht naast de spiegel
in deze donkere wereld
de tijd waarin niemand
wist hoe nu verder met
ze liet het masker vallen
glimlach rond haar mond
16-1-2026
In de nieuwe o-o-go staat o.a. dit gedicht van mij:
Vlekkeloos
De vlugge hand glijdt langs het raam
en als je even niet goed kijkt is het
vuil weg of beter uitgeveegd, verdund.
Alleen zichtbaar vanuit bepaalde hoek,
standpunt of hoe het licht zijn werk
doet. Altijd weer verbazingwekkend.
Hoeveel vlekken laten we onaangedaan
verpieteren op troosteloze winterdagen.
Dagen met toch al weinig licht en zin
om te poetsen. Meer knus naar binnen
kijken naar gelaagde visioenen van lente,
voorjaarslicht en frisse kleuren, zonder
sporen van ongerechtigheid rondom.
En de hand, hij poetste voort, tot dat
hij niet meer kon of ogen niets meer
zagen. Zichzelf heeft weggeveegd.
27-10-2025
wit
zij schudt de witte lakens op
als schopt zij door de sneeuw
die deze eeuw zo overvloedig valt
opeens hoort zij een schreeuw
komt die van onder uit het wit
en wil dit aandacht dan van haar
is het bang of boos op iemand
of zomaar uit zijn slaap gehaald
beweegt daar nu wel iets of niet
of ligt het diep verstopt onder
de kussens, ze strijkt voorzichtig
met haar hand het laken glad
totdat een hand de hare vat
6-1-2026
WEES WELKOM
De Reizende Dichters zijn bijna klaar met de voorbereidingen voor Poëzie als Zeewind op 31 januari en dus is het tijd om reclame te maken:
Metamorfose in woord en klank
Zaterdagmiddag 31 januari 2026 is er een “POËZIE ALS ZEEWIND” in het Diekhuus te Middelharnis.
Inloop 13.30 uur aanvang 14.00 uur tot 16.00 uur.
Deze middag lezen DE REIZENDE DICHTERS een bijzonder
selectie van eigen werk.
De stadsdichter van Nissewaard, Dewi van Eyk is deze middag
aanwezig, zij zal o.a. haar winnend gedicht voorlezen.
De Reizende Dichters lezen ook elk een gedicht van Babs Gons,
‘De dichter Der Nederlanden’ tot en met 31-01-2026.
Haar gedichten vormen krachtige thema’s en verbindende schakels
in ons programma.
Bezoekers kunnen rekenen op poëzie die beweegt, verrast en
ontroert.
Muzikale omlijsting door een jong talent NANOOK uit
Goedereede met gezongen gedichten uit eigen werk.
PROGRAMMA Poëzie als Zeewind
13.30 inloop
14.00 opening door Ria Pollemans en Dewi van Eijk
14.05 Frouke Bienefelt
14.15 Dewi van Eijk
14.25 muziek Nanook
14.35 Sterre van Resum
14.45 pauze
15.05 Ria Pollemans
15.15 Casper Markesteijn
15.25 muziek Nanook
15.35 Dewi van Eijk
15.45 gedichten uit de canon van de Nederlandse poëzie
16.00 afsluiting middag
wit
zij schudt de witte lakens op
als schopt zij door de sneeuw
die deze eeuw zo overvloedig valt
opeens hoort zij een schreeuw
komt die van onder uit het wit
en wil dit aandacht dan van haar
is het bang of boos op iemand
of zomaar uit zijn slaap gehaald
beweegt daar nu wel iets of niet
of ligt het diep verstopt onder
de kussens, ze strijkt voorzichtig
met haar hand het laken glad
totdat een hand de hare vat
6-1-2026
wandeling
soms is de weg lang
de sneeuw zwaar
wil je net als je broertje
gedragen worden op de
schouders van je moeder
waarom is daar geen
plek voor twee …
en waarom loopt zij
zo snel door …
mamma lacht er vliegt
net een sneeuwvogeltje
op haar neus
kom we rennen
nog een stukje
de sneeuw kraakt
5-1-2026
ijskristallen
de zee stroomt langs de binnenkant
van mijn vel – er buiten slechts wind
in mijn hoofd borrelen zandkorrels
het lijkt daar wel een schijnwoestijn
bij elke stap rollen korrels door elkaar
gedachten tuimelen over elkaar heen
de veelheid is legio, steeds nieuw
steeds hetzelfde net iets anders
de zee woelt golven en wind stormt
mijn vel vervalt, glijdt uit zich weg
uitzicht is weg, streeploze horizon
zand schuurt, breekt en valt diep
ik hul mij dieper in kosmische nevel
3-1-2026
kleine wonderen
even een dikke hommel aan
de andere kant van het raam
even daarna realiseer ik mij
het is 28 december
dan vliegt een merel
de tuin in en uit
een zwarte met hier en daar
witte veren – geen zonnevlekken
welk klein wonder volgt …
Al mijn bloglezers wens ik
een voorspoedig 2026
leven is poëzie
vol gedachten en gevoelens
alles kom je er in tegen
ook jij en mij
