de kus
ze was een gevallen geval
strompelde met lompe voeten
door modder aarde en regen
handen waren zwaar als lood
en duisterzwartgallig water
er huisde een bevel in haar
waar ze niet aan ontkwam
toch leek te ontkomen toen
toen ze uitgleed en viel
in haar verdrinkende ziel
waaruit ze snikkend en
happend naar adem opstond
iemand zei wat heb je
mooie zachte lippen
ze kusten elkaar
teder
28-11-2025
liever kind
wanneer je jong bent en nog klein
mag je met rode laarsjes
dansend mee het museum in
er naar kijken in kunst
waarin ook het zwarte schoeisel
weerspiegeld
dat je later dragen zal
met hakken om groter
en meer volwassen te lijken
er is geen ontkomen aan
dan zal je niet meer dansen
in zo’n zaal tussen spiegelbeelden
23-11-2025
de top
het hoe en waar
ligt nog meer
in hun handen
nu zij de top
beklommen hebben
dalen in zicht
uitzicht ver weg
tegen elkaar
hijgen ze na
ogen gesloten
handen voelen
geen afstand
het is volbracht
het is gedaan
ze openen hun ogen
kijken elkaar aan
en weten zeker
de wereld ligt
aan hun voeten
maanlicht kiert
tussen donkere
22-11-2025
noblesse oblige
hier rust de eer van trouwe hoeders gelijk
weldadigheid en passie van zich horen doet
jachtig leven is voor hen die wonen in een
stad vol heftige geluiden en jakkerende koetsen
in het kasteel met tocht en kou kruipen ze
naar elkaar toe, zo dicht mogelijk tegen het vuur
lezen bordurend krant kruis en steken van elkaar
wachtend op dure sterke drank en revolutiegevaar
elk leven redt zichzelf als eerste en natuurlijk
zijn er de uitzonderingen die reddend ondergaan
in jachtpartij, verloren strijd of vlammenzee
want zo niet adeldom verplicht, oplichten
zal je slechts in dagblad of historische roman
wanneer je uitstijgt boven lust en lijfelijk leven
16-11-2025
okergeheeld
haar dag begint grijsgrauw
zij hoort geelgeluid
en voelt zich als een luis
op een witte roos – later
stapt zij over en op
gevallen blad op asfalt
[bedrijven vermorzelen haar
met hun concurrerende ex-
pansiedrift om meer te
consumeren – wie heeft de
meeste hebzuchtige klanten
‘minder’ schrappen we maar
uit AI en woordenboek]
langzaam ontdooiert zij
keert in in ei- en zaadvorm
waar waardevolle waarheid
verborgen ligt tussen haar
blanke bladerhanden
zij kan dat niet missen
14-11-2025
Gisteren was ik met mijn dochter op stap om de door haar ontworpen vaste expositie 'kolonialisme' te bekijken (Onze koloniale erfenis | Wereldmuseum Amsterdam). We liepen op de plekken waar ik als jonge jongen 70 jaar geleden de schatten van de wereld ontdekte ... in het Tropenmuseum.
tropenmuseum
kolonialisme
wereldmuseum
 |
| (ander bos) |
vergaan – vergaat – verder gaan
ik wandel door het kleine bosje
kijk naar afgevallen bladeren
op de grond voor mijn voeten
eik, populier, spaanse aak
namen liggen in mijn hoofd
kan het benoemen niet laten
in poëtische woorden
en de bladeren, zij roepen
zie mij hier liggen … zie mij
ja, zeg ik tegen een enkeling
fris geel, net gevallen
de rest is grauwgrijs bruin
allemaal blijven ze liggen
in dat kleine bosje
waar de tijd maar doorgaat
vijf voor 12 is het allang geweest
en ook 5 over 12
11-11-2025
Ik kijk rond
De warme dagen in november
lijken op het voorjaar in geel.
Gevallen blad ligt overal en veel
was al weggeharkt in oktober.
Klein gespuis scharrelt nog rond,
toch bezoeken mezen al de voederplank.
Merelpootjes klauwen zich om een rank,
weer vallen bladeren op de grond.
Het is ander weer dan in de tijd van Bloem,
die ik hier met genoegen roem
om zijn gedragen zwaarmoedigheid
over mist en regen, zijn gelatenheid
die ons bedrukt en weghoudt van vrijheid.
Ik weet echt wel waarom ik hem hier noem.
8-11-2025
kopie.JPG)
overbelicht
die horizon die altijd, ja altijd
zo onscherp verweg is
het zal wel aan mijn ogen liggen
of aan het brein daar achter
het omgedraaide beeld daarvoor
mogelijk toch het gewaarzijn zelf
dat wis en waarachtig iets heeft uitgewist
er staat van alles tussen, tussen
het oog en de verre einder
muren, deuren, bomen
zuur gezeur en boze dromen
zichtbare projectie op wapperend gordijn
wel scherper dan dat verre einde
waar jij ook voorstaat - ik in verdwijn
4-11-2025
mijn rechte wil is wet
hier is het bos vol stille
gele rode bruine bladeren
langs de lange rechte lanen
van landgoed Het Laer
met al die rechte sloten
rechte plassen
ooit strak aangelegd door
Johan Lodewijk van Rechteren
maar hoe recht is recht
in zo’n natuurlijk bos
hoe strak de lijnen
rechtlijnige beheersing
of – ik kan niet anders
of – ik wil het zo
2-11-2025
