mist

Dirksland, 23 september 9.05

mist

het is beslist

de mist

die mij het zicht

ontneemt

waardoor ik

ontheemd

naar buiten kijk

en bezwijk

voor een innerlijk

beeld van gezien

herinnering aan haar

en ooit misschien

keert zij weer

als ik naar buiten staar

wanneer de mist

in mijn ogen

is gewist

23-9

Salute

Salute 

geen taalzucht kwam naar boven

gedurende ons Venetië-verblijf

woorden van poëzie bleven 

drijven tussen het schuim of

krompen door gondeliersgezang

toch zakte daar nog niet alles

naar beneden – onder water

waar het stonk als van oudsher

zelfs tijdens een eerste slok spritz

boorde die stank zich naar binnen 

thuisgekomen borrelen opeens

de woorden van steeds meer

erosie, vergankelijkheid en het

stilaan verslijten van een stad

onder het gewicht van toeristen

het is mooi, erg mooi – geweest

rijkdom, allure en sierlijkheid

ze vallen nu ten prooi aan selfies

en zelfs de katten zijn vervangen

door honden …

12-9

vingeroefeningen

Om het schrijven vingervaardig te houden zet ik mijzelf er regelmatig toe om observeren en schrijven dicht bij elkaar te brengen. Mogelijk leveren deze 'oefeningen' tzt de poëzie die geschreven moet worden ...

omslag

de zon brandt op mijn veld
achter de bomen is de lucht
zwaar donkergrijs en
rommelt het onweer
hoelang zal het duren
voordat de wolken
hun paarse schaduw
neervlijen op mijn vel
hun weldadig vocht
in mijn landschap uitgieten

mij laten omkeren op mijn schreden
weemoedig huilend
mijn bloemen rooddoorlopen
achterlatend op het slagveld
van de verhagelden

later

de hond blaft de regen
tegen het raam – geluiden
dringen door waterdruppels
en glas – gerikketik en
schor gewaf achter elkaar door
zolang ik schrijf en luister
lees en herlees en de verkeers-
geluiden, als niet verkeerd
hun gezoem toevoegen aan
de symfonie van de natuur
op dit moment, deze minuten
van luisteren naar oertonen
van het leven, het geven en
ontvangen van klank: tik
waf tik waf tik waf tik waf


1-9

haar man

Ik ben nog niet op de helft van Meander van Tessa de Loo, maar nu al diende zich een gedicht aan. Ik kan soms zo geïnspireerd raken door een eenvoudige beschrijving van een 'handeling': ... terwijl de vingertoppen van haar ene hand aan de dunne vingerkootjes van haar andere hand trokken.

haar man

ze speelde met haar vingerkootjes -
wit rood - en haar lippen bewogen
alsof ze iets vragends wilde zeggen
lang luisterde ze half en zweeg

opeens kwam haar giftig verhaal
en stopte het spel van haar handen
haar betraande ogen staarden naar
de vloer tussen een kring van voeten

nadat de leugen was doorgegeven
bewogen haar vingerkootjes weer
als hadden zij niet anders gedaan

eenmaal buiten keerde de buurvrouw
haar hoofd om en sprak door een kier
van de deur tegen de achterblijvers:


27-8

met open mond

Je kan zeggen dat de inkt van het gedicht over de gebeurtenissen in Barcelona nog niet was opgedroogd toen ik het al op Facebook plaatste ... ik had het nog niet eens op dit blog gezet.
Ondanks dat we steeds dezelfde woorden gebruiken zijn de combinaties legio. Ze willen steeds opnieuw tevoorschijn komen. Ook de woorden over de dagelijkse dingen. (ik gebruik doorgaans liever de naam Allerhoogste dan de naam God ... maar in een gedicht heeft de dichter het niet altijd voor het zeggen)


met open mond

Hoe zorgvuldig kan taal zijn.
Niet tijdens het schillen van
een appel had ik een gesprek
met God, maar het schillen
van de appel was het gesprek.

God noch ik sprak, spraken
tijdens – tijd – verleden tijd
gevuld door onuitgesproken
woorden, met-zorg-vervuld
gehoord  … zoals het hoort.


21-8


Hieronder dan toch nog maar hier op dit blog. 


Barcelona

zij wandelden
en wisten niet
dat ze al
slachtoffer waren

hoeveel stappen
zet jij nog
voordat
jouw lichaam valt

zie je jouw beul
nog wegrijden
vanuit welke ogen
kijk je dan

op welke weg zijn
geen mensen gevallen
waar zijn
de straten zonder bloed

wij wandelen
en weten niet
wanneer een
laatste, laatste stap


18-8

aanraking

zijn gedachten dramden zwaar
woorden dreunden als verdichting
gevaar, van en over hier-en-daar
wankelde de afgrond, wacht …

de tere aanraking van haar
voelde vredig zoet, verlichting
de zuiverzachte huid van haar
hand was als zonlicht in de nacht

nu zeilen zij samen over zee
wilde haren wapp’ren in de wind
dolfijnen dansen met hen mee

als hij een keer opnieuw begint
met vrij uit klagen over ach en wee
antwoordt zij: je wordt bemind

meer dan stof alleen

wat mag er gebeuren
als je zonder zeuren
alle buitenkant wegdenkt

niet het negatief ziet
maar de binnenkant en dan
daar weer de binnenkant van

hoe lang is dat vol te houden
waaraan blijf je trouw en
wat blijft er tot zo ver over

van het sterrenstof
hoeveel heb je meegegeven
aan de schillenboer