kli-maat

kli-maat

bladeren willen nog niet vallen
er is zelfs een verklaring voor
we zitten in de tijd gevangen
en werken stressvol door

zoals de bomen staken
zo staakt ook menigeen
we blijven er maar over praten
verleggen nu en dan een steen

gedenken en herdenken door
het ritueel van aanpassen
nu niet meer op de ijzers
wel (wee)moedig door de plassen


26-11 

het kind

schuldig was het al zo lang
het moest mishandeld worden
geslagen en vernederd
de zondaar zou boeten

het kind dat achterbleef
in mij, in mijn gevangenis
ik kan er niet meer tegen
reken voortaan op de rede

er huist een kind in mij

ontkennen kan niet langer
behandel het nu met respect
zie zijn onschuld en zijn kracht
mijn argeloze kind, spontaan

het kind in mij zal meegaan
vrijmoedig samen onderweg
nooit meer in hechtenis
nooit meer mishandeling


18-11

muurgedicht

foto: Wilma Schrier

muurgedicht 

een muur om bloemen langs te plukken
een muur om tegen aan te leunen
een muur om je tegen af te zetten
een muur om je achter te verstoppen
een muur om overheen te kijken
een muur om je veilig achter te voelen

vier muren om jou heen als thuis
hier – daar vuren ze de gaten er doorheen
hier kijk je naar binnen, daar naar buiten
naar jezelf in de ander, de ander in jezelf

muren om over te klagen, tegen te schreeuwen
muren om voor te klagen, je in stilte af te vragen

en wat als je van de wc komt, het licht uitgegaan,
je de deur opent, het is donker, aardedonker
na twee passen    er zijn geen muren meer,
wat is er dan gevallen …


9-11 

gaat het

kleur ik het leven vlammend

het gaat

even leek het of alles langzamer ging
beweging in zichzelf vertraagde zodat
ik heel rustig achter mijzelf aan ging
mijn lijf in alle vrede vallen zag: zo, dat
mijn overzicht een perspectief had

dit leven in, van dagen en nachten
van dikke pech en toch weer opstaan
zowel verplaatsen als geduldig wachten
van laten gaan en ergens op staan …
indien ik dit maar eerder geweten had -

soms sombert het langs kieren en in gaten
dan straalt het licht hier dwars door heen
kleur ik het leven in vlammend transparant
speel met aarde, water en met wolken
en droom tevreden: het gaat zoals het gaat


5-11

de kus

losgeweekt bloedrood

de kus

de wraak zal zoeter zijn

dan afgekloven kussen

op een dode mond

zij leegde haar glas

in één barmhartige teug

oversteeg haar gedachten

die gewoontegetrouw uit

een beerput boven dreven

haar fluweelzachte kus

op zijn ingeslapen mond

was bloedzoet, zoeter dan …

4-11

blijven

blijven

het is de tijd van natte ruiten
buiten daalt de temperatuur
uur van bezinning aangebroken
afgebroken woorden schrijven
blijven doen we toch wel

















28-10

het mes

in de verte valt hagel
ja, het valt op dat
daar wraak bestaat

hier is eer van gisteren
eergisteren zwichtte ik
liet het mij aanleunen

vandaag vergeet het ego
zich te laven, weg vragen
verlagen laat het zich niet

niet alleen gebeurtenissen
ook muizenissen vergaan
aan aandacht onttrokken

maar wat als pest en
plaag maar voortduurt
hagelgaten in de rede slaat

beloven we dan een koninkrijk
voor een gewiste herinnering
welk mes pakken we