begin van de zomer

momentopname

in enkele regels beschreven

een liefdesgedicht

aan het geheel van strelingen

van vormen voor oog en handen

oor en wimpertrillingen

al die zomerrupsen worden

vlinders in de buik van Moeder Aarde

dansend van struik naar melkwegstelsel

op weg naar dit wonder:

jouw glimlach

21-6-15

Schitterende Rimpels - gedichten en foto's

Het project Schitterende Rimpels is afgerond.
http://onlinefotoalbum.hema.nl/onlinefotoalbum-bekijken/0998349d-4474-417a-9692-000b2645e9fe

wangen

Onder mijn strandwarme armen

ligt jouw wang in de schaduw van ons minnen.

later

Over mijn wang kwijlt een sliertje uit mijn oog.

wangen

Ze zijn niet meer perzikzacht, maar ingevallen

lila, beige, zwarte vlekken,

het grijs wordt gaten

waar tranen in verdwijnen

en as twinkelt als sterrenstof …

Wat kusten wij toch jaren van elkaar?

dit gedicht schreef ik nav een televisie-uitzending over Leo Vroman in 2010

ondanks alles

In de verlatenheid

van de laatst bloeiende akeleien

strekt de warmte zich uit

van voor de middag

tot in de late avond

en slaat zich als een dwangbuis

om mij heen – onontkoombaar.

Alleen de ochtend voelt fris

en nodigt uit tot schrijven.

’s Middags smelten gedachten

tot onhandelbare woorden,

verdampt samenhang en zin,

kruipt melancholie vanuit het hoofd

langs rug en leden tot in

tenen en vingertoppen

die dan schijnbaar oplossen

als afgevallen bloemblaadjes.

Lauw wachtend op koelte

reduceert zich het schrijven

naar minder, naar ongehinderde taal.

Ondanks dat dit lijf nu smacht naar kou

geldt mijn verlangende liefde immer jou.

13-6

schrijven

of schrijven zin heeft …

de tijd zal het leren

wat zal de tijd (ons) moeten leren

de lichtjaren – onbevattelijk

maar ook de nanoseconde

waarin een blad loskomt van een tak

het moment van verzinken

in elkaars pupillen

we schrijven

om te worden gelezen

begrepen, geëerd

of verguisd

om bewaard te worden

later, dat niet bestaat

dan alleen in boeken, kunst

gestold denken

verplaatste materie

we schrijven

omdat we tijd hebben

om te schrijven, te lezen

te herlezen, te genieten

en om ons op te winden

over zin en onzin

jota’s en tittels

streepjes en komma’s

en aan het eind

één punt of drie …

we schrijven

verheven gedachten

banale gevoelens

schijnbare waanzin

en woorden van waarheid

de tijd is in ons

niet wij in de tijd

30-5-15

ochtendstemming

liggend in nat gras

verstoort de wolkenlucht

het water – de reiger

de vissen en gedachten

verdrijven de beelden

van dit alles in lijnen

geëtst of getekend

blijven slechts krassen

contouren van schoonheid

en vlekken van leed

liggend op nat papier

25-5-15

zij zit

het droomt in de uithoeken
van de tijd en haar verlangen
onbeweeglijk aan vastgeklonken
banken in een straat zonder
aardbeving of oorlogsgeweld
banken van
zwijgzaam zitten en turen
naar de uren die voorbijlopen
in zomerjurken en bontjassen
een enkeling
gaat daar zitten om wat langer
te genieten van de geuren
van seringen of een sigaar
slechts korter wordend in de tijd
wanneer de eigenaar is opgestaan
zittend op de bank
is het enkel zijn in eeuwigheid


24-5-15

worden

bos in barensnood

mos en varens dood

en leven naast elkaar

wie is zich hier gewaar

wie kijkt voorbij vorm

norm van oor en oog

hoog van boven en

diep van beneden

tevreden met wat is

verleden met zijn gemis

toekomst zonder tijd

opgelost, de woorden

spijt en worden

12-5-15