Dostojevski indachtig

Wie is het die de keus maakt
links- of rechtsaf te slaan.
Er is een voorgenomen richting
maar omdat een zich omdraaiend
oud vrouwtje mij de wil ontneemt
haar te passeren sla ik rechtsaf,
terwijl ik net als zij eigenlijk
linksaf wilde. De analyse van
Raskolnikov spookt in mijn hoofd.
Ook die keuze wordt gemaakt.
Mijn wandeling kort zich in
vanwege de regen. Ik wil niet
door- en doornat thuiskomen.
R. voelt zich dood- en dood-
ongelukkig, maar ik, ik voel mij
opgelucht – mijn oude vrouwtje
leeft nog en hoe zij zich voelt …


15-8 

onontkoombaar

slechts in het begin kenden wij elkaar
zoals je niemand kan kennen in de tijd
van oorlog en vrede, de seizoenen
momenten van stille haat of heftig zoenen

slechts aan het eind smelten wij weer
en tot die tijd is het zeker onmogelijk
een wonder, nee, het gaat te stroef en
de winter draalt in al zijn kale groeven

scholen vissen zwenken in - en uit elkaar
lover ontspringt, het wordt mooi weer
verblijd zijn wij met al die toekomstvisioenen

en steeds maar dat kijken in pupillen van elkaar
ook al tintelt licht en lucht van onweer
wij genieten, even, van niets meer hoeven


6-8

NU

er is een ding
dat noch gezocht
noch gevonden kan worden

zo’n zin en al die andere
andere indrukken van
klanken van vroeger

er zijn resten
die noch gezocht
noch gevonden kunnen

ze golven of bruisen
in oog, oor en neus
en laten sporen na

er zijn residuen
die noch gezocht
noch gevonden worden

toch weet ik ze
te voelen in het onverwachte
in ietsiepietsie   nu-niet


6-8

de wet

de wet

de middenweg is gulden
niet te veel aantrekken
en ook niet te weinig
boerkabedekt of blootgewoon
met iets er tussenin
houden we het midden
in ons gouden Utopia

2-8

hier en toen

in de glorierijke uren
van de lindelaan
kan het zomaar duren
telkens stil te staan

tekens van verstaan
van het zoete en het zure
levensstijl moet doorgaan
tussen jouw vier muren

opbrengen en aanzien
van begrip en rust
en heel héél misschien
toekijken    bewust

vanuit mijn levenslust
het vele tellen tot tien
wie was het die ons kust
en sust niet meer sindsdien

2-8

de treden

Toen ik deze foto maakte wist ik meteen dat er een gedicht bij moest komen.

de treden



kijk niet om
kijk wel om
naar elkaar

afgedaald
achter jezelf

jezelf voor
de voeten lopen

toch
jou tegenkomen
mijn verbazing
jouw meevallen
mijn wegvallen
jouw achterblijven
ons thuisblijven

toch
de trap beklommen


21-7

blad-zijde

dat ik jou mag voelen
als de zijdezachtheid
van onze innerlijke harmonie

en dat ik schrijven mag
en strelen met mijn grafiet
het blanke papier
terwijl klanken zich aandienen
als verzonnen werkelijkheid
in een vrije wereld ter grootte van

tederheid in tellen
golvend in wonderbaarlijk

de achterkant van het papier
verkreukelt in schaduwzijden
daar lijkt een mening
niet meer te vermijden
verkwistend gevangen
ratelen de wetten
de zetten – jij fluistert
sla dat blad toch om

tel in tederheid
wonderbaarlijk het golven


11-7