De laatste tijd lees ik elke dag 2 gedichten van Jean Pierre Rawie uit zijn bundel: De tijd vliegt maar de dagen gaan traag. Enigszins in zijn stijl schreef ik het volgende.
geen bom kan bekoren
het lukt niet het klagen
de doden behagen
de wereld een puinhoop
de Hoop ingeslagen
het daagt niet het gloren
geen bom kan bekoren
Geloof is als wanhoop
claviceps in ’t koren
wat mag er verdwijnen
een land dat zich kliefde
omarmen, omlijnen …
maar zal dan de Liefde
die mij nooit erg griefde
voor jou nog verschijnen
27-2
