In de nieuwe o-o-go staat o.a. dit gedicht van mij:
Vlekkeloos
De vlugge hand glijdt langs het raam
en als je even niet goed kijkt is het
vuil weg of beter uitgeveegd, verdund.
Alleen zichtbaar vanuit bepaalde hoek,
standpunt of hoe het licht zijn werk
doet. Altijd weer verbazingwekkend.
Hoeveel vlekken laten we onaangedaan
verpieteren op troosteloze winterdagen.
Dagen met toch al weinig licht en zin
om te poetsen. Meer knus naar binnen
kijken naar gelaagde visioenen van lente,
voorjaarslicht en frisse kleuren, zonder
sporen van ongerechtigheid rondom.
En de hand, hij poetste voort, tot dat
hij niet meer kon of ogen niets meer
zagen. Zichzelf heeft weggeveegd.
27-10-2025
