zondaggedicht

 

kapellicht

 

wie steekt hem aan

wie dooft hem later

die blanke kerkkaars

handen en mond

prevelen er woorden bij

 

zachte zoete woorden

zonder zoete vragen

even dichtbij de doden

niets is hier verboden

 

woorden komen, worden

opgenomen in de vlam

branden de klanken op

nadat de prevelaar vertrok

 

onder de toeziende blik

van de geschilderde Maria

bestaan de woorden zolang

vlam, lont en parafine

elkaar omarmen

 

daarna leven de klanken

nog voort in de herinnering

in Moeders glimlach

… tot een volgende keer …

 

 

20-9-2026 

wat zien we van elkaar

 

wie waren zij … wel niet

 

haar ronde vormen waren aan de rand

zo onnatuurlijk vierkant

wel gek dat hij dit niet veel eerder zag

 

het lag waarschijnlijk aan het witte wit

van ochtendmist dat haar omhulde

verlopend naar geel-grijs en indigo

 

waarin zij o, zo onbespied verdwijnt

in het verdorde hoge gras, de zuring

zware uren duren niet meer in haar

 

hij tuurde haar verschijning na

en schuifelde traag een wijle verder

vergeten beklijfde hem al bijna

 

onheil kruipt achter wenkbrauwen

maar kan de weg naar het heilzame

hart voorlopig nog wel niet vinden

 

 

12-9-2026

afwisseling

 

de zon regent

 

de zon regent even achter

donkere wolken tevoorschijn

onmiddellijke koestering

 

glinsteringen in de plassen

en de druppels op vrouwenmantel

verdampen langzaamaan

 

meteen fladderen

de najaarsvlinders

koolwitje en atalanta

 

warmen we ons weer op

want later zitten we terug

in de schaduw van grote grijze wolken

 

 

9-9-2026

speels sonnet

 

graag weer met zonder

 

planten bloeien weer met

kleurrijk bloed en vele bloemen

zelfs de varen zonder te benoemen

heeft er nu weer één

 

koffie met zonder suiker

mais zolder kolven

de sloot zonder mossels

ik met ogen als van wolven

 

is goed en kwaad als met en zonder

zichtbaar conventioneel bepaald

speurend zie ik hier wel doorheen

 

zelfs de steen is niet van steen

als die steeds weer ademhaalt

zie hier het kleine als een wonder

 

 

9-9-2026

in de grotten van R.R.

 

Insula Utopia

 

we dwaalden en zagen enkel blauw

de hemel en de weerspiegeling ervan

in tinten lapis lazuli - ultramarijn

lijnen begonnen noch eindigden

het schrift knipte ze in stukjes

zette de delen in volgorde voor achter elkaar

objecten waren gevuld met sterrenstof

onze wereld, het eiland, werd opnieuw ontworpen

we voeren af en aan met bootjes, schepen

 

uiteindelijk maakten we er een nieuwe chaos van

vrijheid van handelen was moeilijk te vinden

 

Insula Utopia

 

we wandered and saw only blue

the sky and its reflection

in shades of lapis lazuli – ultramarine

lines neither began nor ended

writing cut them into pieces

arranged the parts in sequence, one after another

objects were filled with stardust

our world, the island, was redesigned

we sailed back and forth in small boats and ships

 

in the end, we turned it into a new chaos

freedom of action was hard to find

 

 

28-8-2026

n.a.v. het werk van Richard Rak

zomaar

 

ochtendydille

 

groene blaadjes, zwarte bessen

ze wiegen voor het open raam

terwijl de wind verdorde bladeren

de bomen uitjaagt – vallen maar

wegwaaien in en uit hoeken en goten

 

de hond scharrelt van hier naar daar

gaat dan weer waakzaam liggen

de kleine rode poes zit met dicht-

geknepen ogen in een zonnestraal

op het aanrecht stil te soezen

 

ik zie het allemaal gebeuren

hier in de Franse tuin, het huis

 

23-8-2026

o die kus

 

sprookjesdroom

 

het lijkt of alles al een keer gebeurd

is, de vlag, de wenteltrap, de toren

wat had hij dan anders kunnen horen

en waarom had zij zo getreurd

 

de mythe over haar mooie tweelingzus

daarboven, stil, alleen en opgesloten

tussen muren met graffiti bespoten

hij dacht alleen nog aan die ene kus

 

dromend werd hij niet wakker van de wekker

zag de spuitbussen, de verf – de vlag

wapperen vanuit het torenraam

 

hoorde haar roepen: steeds zijn naam

dan weer een kreet met daarna een lach

de kus werd groter – hij steeds gekker

 

 

22-8-2026

verhaallijnen

 

schrijnend snijdend

alleen voor intimi

 

hij wilde heel graag

met zijn prachtige zwarte

collega intiem zijn

van haar mocht hij

alleen haar mond zoenen

 

nadat zij vermoord was

realiseerde hij zich

dat hij nooit had gevraagd

wat zij eigenlijk wilde

 

hij wilde zijn dochter van acht

laten besnijden

het maakte niet uit

of het met een stuk glas gebeurde

zij wilde dat haar het onderging

met een scherp mes

 

alleen hij wilde

zijn zusje redden

 

zij maakte foto’s van

jonge vrouwen in een opvanghuis

wat zij haar niet vertelden

stond mogelijk

op hun gezichten te lezen

 

een plooi een rimpel

of juist niet

 

de hitte smelt het glas

en ook het metaal

op een andere plek

snijdt de wind in je gezicht

 

 

22-8-2026

mede n.a.v. ‘iets te verbergen’ van Elisabeth George

het doen

 

die daad

 

is het nodig om te schrijven

de drang te volgen van het moeten

het willen delen van

jouw intense waarneming

met ingeslopen gevoel daar over heen

 

ja, dat is nodig

om niet aan de oppervlakte

te blijven brabbelen

maar dieper te duiken

in het duister van de sterrennacht

naar het herkenbaar universele

en daar, in die stilte – zonder woorden

te zijn in eindeloosheid

 

 

15-8-2026

ondertussen in de tuin

 

eens tweeling te paard

nu gloren in ochtendlicht

aan de schaduwkant

... en de kleine dingen

 

Apollo

 

Ik leg de sandola aan ver in de lagune

bij het eilandje dat van niemand is

het plankier is gerepareerd maar wat

hier te doen, wachten … dus vaar ik door

 

en leg aan bij Torcello en wandel langs

het kanaal naar de basiliek om naar

de duivels daar en in mijzelf te kijken

maar Satan vlucht weg en ik …

 

ik leg het moede lijf in de schaduw

van een olijfboom en kijk met

gesloten ogen tussen de bladeren

door naar overvliegende smienten

 

ik leg het af tegen zware gedachten

die altijd weer spoken tussen al

die kleine mooie natuurtjes waar

zo bijzonder van te genieten valt

 

 

9-8-2026

n.a.v. De Byzantijn van Mark Stokmans

over die andere Mij

 

finsternis

 

waar liggen de appels op de schaal

waar staat toch de koffie in de kast

wat doet mijn hand hier met die kwast

waarheen leidt nu dit klein verhaal

 

woorden liggen behoorlijk door elkaar

ook vraag ik steeds van hoe en waar

en niemand zegt dan stop er mee

alleen die omroepster op de teevee

 

ik zit in deze kamer als een grijze muis

dingen gingen vanzelf zoals dat gaat

nu vliegt van alles door elkaar en laat

ik mij hier achter in dit gevangenhuis

 

 

5-8-2026

niet bang zijn

 

nachtgids

 

duisternis, zo fijner dan licht

waarin te veel wordt gezien

vertrouwen, een ander gevoel

en voel goed waar je voet stapt

 

licht verwart, vervuilt de nacht

loop door een donker bos en

wees aanwezig bij elke stap

luister en voel, een boom, tak

 

de nacht is een schuilplaats

voor hen met een ander ritme

geen tijd, maar een veilige plek

als slapen geen optie is

 

 

28-7-2026

n.a.v. Nachtgids van Marjolijn van Heemstra

op zoek naar ...

 

Ik had hem hier al eerder geplaatst, maar nu als 'gedicht van de week'.

De Reizende Dichters zijn (altijd) op zoek naar nieuwe leden ... dus als er dichtersbloed door jouw aderen vloeit kom er bij - meld je bij oogo@dereizendedichters.nl  

klimaatgedacht

 

zomer

 

de zomer is droog, onder de bomen

lijkt het herfst, veel blad is gevallen

de zomer is heet, onder de bomen

is het nog koel, toch zwetende lijven

de zomer is lang, onder de bomen

vliegen libellen, op zoek naar prooi

 

het gras is gemaaid, veel te kort voor

kleine beesten in soorten en maten

het gras is geel en veel te kort

het leefgebied weggemaaid

 

water is ver weg, het land verdroogt

dijken scheuren, aarde krimpt

 

ook dit gaat voorbij, net als een winter

met dichtgevroren rivieren

 

 

24-7-2026

opmerking

 

ochtendnuance

 

waar kan het leven al niet over zeuren

en wat te doen als het einde geen eind heeft

het begin niet echt begint maar al begonnen is

voor je er erg in had, vervormde herinnering

 

soms kijk je over je schouder vooruit

dan weer lekken dromen in het vooruitzicht

staat er gelukkig niets je in de weg

en maakt een spiegelbeeld je wakker

 

want even dat intense licht in die herkenning

het merkt je vrij van dubbelheid, de onzin

waar je zomaar tegenaan zou lopen, wetend

dat gedachten pijnlijker zijn dan het fysieke beeld

 

waar brengt de rusteloosheid je heen

en weer trilt het leven in de botten van jouw benen

zwemmen dan maar en diep duiken tussen

dieren en wieren langs jouw vloedlijnen

 

 

19-7-2026

DDR

 

De Dood Roept

 

zijn handen vonden slechts schaduw

de wind blies er tranen doorheen

hun stemmen verstilden de ruimte

veiligheid was ver te zoeken

 

het was een tijd van zwijgen, verraden

en verraden te worden – onbekend

leugens bouwden het systeem op

dat het ooit zo ver kon komen

 

muren luisterden mee en de lamp

bleef maar knipperen – waarom

dan bleef het dagen nacht

geluiden en sterren te ver weg

 

als slot valt het schot 

 

 

15-7-2026

n.a.v. de film Nahschuss (close-up)

altijd weer taal

 

moeder natuur

 

natuurlijke wet

of natuurlijk weten

moeder natuur bepaalt

en verhaalt over leven

dat beweegt van geboorte naar dood

in mensentaal beschreven

op ervoor of erna schijnt geen licht

daar ligt een geheim

in het rijk van mythen en sagen

met meer vragen dan antwoorden

in woorden kunnen zeggen

 

zij mediteert

op de grens van blauw en goud

en bepaalt de wet

 

 

10-7-2026

eens

 

eens   toen wij jaagden

 

in het koele volle maanlicht

steken witte berkenstammen

in het diep donker bos

af lijkt zo het licht te zijn

 

wij zoeken geen weerwolven

maar naast herten en zwijnen

zien wij meer wolven hier

dan er hier ooit waren

 

wij richten onze pijlen op

de dieren maar schieten

ze niet in hun zachte vachten

af lijkt zo het licht te zijn

 

in het diep donker bos

steken witte berkenstammen

in het koele volle maanlicht

zijn wij ook op zoek

 

 

6-7-2026

Hai Sai Sommerdiek

 

Vanmiddag lezen De Reizende Dichters bij Hai Sai Sommerdiek. Zelf zal ik in het eerste en derde blok lezen o.a. uit: ‘onder alle omstandigheden’

keer op keer

 

schrijft dit gedicht nog een verhaal

verhaalt mijn donker nog jouw licht

zwicht ik nog voor dit gezicht

of taal ik niet meer naar jouw taal

 

goud waard is jouw teer gewicht

gewichtig steeds weer pracht en praal

hartstochtelijk zeer is echt mijn kwaal

maar keer op keer voel ik de plicht

 

jou te bezingen – uit te dichten

met klanken die ik draai en maal

onze glorie met glans verlichten

terwijl ik in jouw gloed verdwaal

Kijk voor het hele programma en alle artiesten op www.haisaisommerdiek.nl