Ik schreef dit gedicht voor mijn Pientje naar aanleiding van haar opmerkingen tijdens een fietstochtje ...
Het lage licht tovert herinneringen
aan vroeger. De lange schaduwen
van een vertrouwde wereld versterken
de warme gloed van de lage zon.
Het trage licht strijkt over de velden
en door mijn ziel, verbindt zich met
het kind in mij, de periode dat
de tijd ter nauwer nood voorbij ging.
Het lage licht golft over de plas.
Plonsen we er nog in of is het al later
en tijd om afgedroogd te worden
al springend over je schaduw.
Het vage licht verhult helder zien
maar als de zon weer laag staat
breekt het vertrouwde geluk door,
onbezorgd gevoel en vrolijk lachen.
Het lage licht ligt prachtig warm
naast de lange bomenschaduwen
op het omgeploegde avondland.
Het kind was even wakker.
10-10-14
