jouw nabijheid

Vandaag is het GEDICHTENDAG.
Gisteren las Greta bij de expositie 10 jaar Reizende Dichters o.a. 2 lamento (klaagliederen). Naar aanleiding hiervan schreef ik 's middags een gedicht dat ik 'geen lamento' noemde ... later veranderde ik de titel in 'jouw nabijheid'.

jouw nabijheid

en het leven kabbelt
kabbelt in de verste verte
door en door de bomen
komt het gefilterd licht

en jouw leven kabbelt
kabbelt in mijn nabijheid
jouw aanwezig zijn is hier in
mijn schaduw, hier in het licht

voor mijn voeten op het pad
het pad tussen de bomen door
jouw licht is mijn gefilterd weten
van ons lopen door het leven

dat kabbelt ons nabij, hier
en kabbelt in de verste verten
van voor ons begin, begonnen
in lang geleden, lang geleden

begonnen met kabbelen en
lopen, filteren en kijken
elkaar aankijken, samen lopen
in elkaars schaduw, elkaars licht

zichtbaar op het pad, het pad
tussen de bomen met het licht
het gefilterd zonlicht tot
onze laatste passen al een eind

een eind van elkaar verwijderd
maar toch in hetzelfde licht dat door
door blijft schijnen tot na
na ons einde in de oneindigheid

van het leven zelf dat eeuwig
eeuwig kabbelt in gefilterd licht
zonder begin van het begin
zonder einde van het einde


24-1 

laten

uit de Bilbia Sacra

laten

laten we een boot bouwen

een schip, een ruimteschip

een ark met meer ruimte

voor twee mensen per ras

zonder erfenis van gedachten

laten we het loslaten

in een bubbel, een droom

in een verbeelde mythe

een geschreven gedicht

laten we ons verbazen hoe 

snel goden een plaats opeisen

de mensen zwanger raken

liefde en afgunst elkaar verdringen

en het hele schip explodeert 

in kleine reddingsbootjes 

want gered zal er worden

ja, laten we overleven

19-1 

weer

weerleggen we van de
weeromstuit het geloof in
weerwolven en duistere
weergoden die in de juiste
weersomstandigheden het verleden
weer laten herbeleven
weerklinken de isobaren
weerbarstig als zij zijn in een
weergalm door het doolhof waar zij
weergaloos rennen achter de
weerhaan die op zoek is naar zijn
weerhuisje – niets kan hen
weerhouden zelfs het
weerlicht trotseren zij dat van
weerskanten hun pad verlicht

weerhouden wij ons nu van commentaar
weerzien ligt in het vooruitzicht

18-1

het licht der werelden

Er is Kerst in de tijd en Kerst in de eeuwigheid, net zoals dat het elke dag Pasen is.

het licht der werelden

zie je ook het licht
in de wereld van duister gedrag
ja, ik mag … op eigen gezag

zie je ook het licht
in de wereld van onmacht
van had-ik-maar tot ik verwacht

zie je ook het licht
in de wereld van het hart
stralend en het lot niet getart

zie je ook het licht
in de wereld van wachten
de tijd dat wij lachten

zie je ook het licht
in de wereld van wensen
door al die miljarden mensen

zie je ook het licht
in het universum van jouw ziel
ja, buig daarvoor en kniel

en zie dan het licht
door regen, zon en regenbogen
in ieders, ja, in ieders ogen

getij

nog even, ja nog even

verloren slenteren in de regen

met oude gedachten aan

en vuisten geknepen

tijden later, ja tijden later

met blote voeten in de zee

tevredenheid glijdt naar

en golven kwijnen weg

nog even, ja nog even

doorlopen in het zoute water

met herinneringen vervlogen

en een hart zo vol van

tijden later, ja tijden later

zorgeloos lopen in de sneeuw

met een doorweekte glimlach

en beide handen open

13-12 

Loving Vincent

Naar aanleiding van de film ‘Loving Vincent’ heb ik de brievenboeken van onder het stof vandaan gehaald en er diagonaal wat in gelezen: zinnen gesprokkeld

en deze zinnen tot een gedicht gemaakt:

Waarde Theo,

ik ben wel nieuwsgierig

de velden zijn nu mooi hier

de boekweit staat heerlijk

wit in bloei

er is karakter en effect

in die andere dingen zit meer

ondanks dat zij er niet uitzien

groenezeepachtig

de tekenaar tekent terwille

van de liefde tot het tekenen

met wat oefening maak ik

er elke dag één

ik sta nu niet meer zo machteloos

voor de natuur als vroeger

er zal overal wat te schilderen zijn

dat kunt ge denken

dat algemene mooi doen tegen

elkaar van de tonen in de natuur

zal trachten mijn roer recht te sturen

en het doodeenvoudige schilderen

ik ben zo melancholiek geworden

Uw zo liefh. broer Vincent

28-11

het raadsel

De afgelopen tijd heb ik veel plezier beleefd aan het lezen van dit boek:

het raadsel

en dan
loop je terug
in de omhelzing 
van de eenzaamheid

daar het ontstijgen
aan het denken
weten dat leven
plaats vindt
in dialogen

in het luisteren
naar vriend en vijand
in het fluisteren
en in het schreeuwen
om de eeuwen
te overbruggen

en dan
laat eenzaamheid
je los, kloven gedicht
omhelzing zonder woorden


n.a.v. Het raadsel Spinoza van Irvin D. Yalom
18-11
Nu even een paar dagen 'bijkomen' en dan ligt 'Het labyrint der geesten' van Zafon op mij te wachten.