op 16 januari bij de nieuwjaarsreceptie en de opening van de expositie van Renate van Opdorp en de presentatie van 'Dicht op Kunst' van Els Huurman
wie zei ook al weer
‘Kunst maakt het onzichtbare zichtbaar’
wat Kleeft er toch aan kunst
dat het voorbij zintuigen, gevoel en rede
ons voert naar tijdloos zijn, tevreden
is het genade of een gunst
van het Onnoembare
of van ons zelf
wanneer we als een kind
kijken naar
IETS of NIETS
concept / reflectie
de mens als constellatie
lichaam-denken-voelen
laat zich doorgaans
in de luren leggen
door de explosies
myriaden van pixels in het
twee en driedimensionale vlak
vlak voor een muur
staart hij naar leegte
en zelfs in de spiegel
ziet hij zich niet
waai maar
waai door mijn veren
waai maar wind
schijn door mijn bladeren
schijn maar zon
stroom door mijn dalen
stroom maar water
de aarde leeft
leeft op en onder jou
jouw handen en jouw voeten
maar vooral toch in jou
ja, de aarde leeft in jouw hart
tezamen met alle sterren
vol liefde stroomt het
door jouw klanken
vol aandacht schijnt het
door mijn woorden
vol geluk waait het
door onze verzen en werken
Rothko’s kleuren
zuigen je
naar binnen
naar achter
het benoemen
van dit en dat
het dagelijkse
zij zijn als de akker
waarin de schat
verborgen ligt
blijf maar kijken
hier is het
hier is het stille zijn
maar je mag ook
weglopen