woorden

woorden zijn van taal

niet van de dichter

die het verhaal verhaspelt

taal is van de lezer

en de luisteraar

interpretatie van half-zijn

half-niet-zijn, wakend

slapend, geeuwend vergeeld

tot vervelens toe … toe maar

ja, wroet maar in de brei

van ‘in den beginne’

kijkend naar het ochtendlicht

dat prijkt door reeksen druppels

aan een twijg

6-12-14

bejaard sterrenstof

in een versleten kiem gesmoord

ligt de gedachte aan toen en later

verlaten – zomaar of vermoord

deze ochtend met alweer en kater

hun liefde en trouw houdt stand

in voorwaarts terugkijken want

het onvoorwaardelijke slijt langzaam

aan de tijd – zijn beiden eenzaam

het spel van woorden en zwijgen

wordt stilaan gestelpt, ontweken

wat valt hier nog te krijgen

slechts rekverband en pennenstreken

beheersen het doen en laten

van de instanttijd tussen zuster

en zuster – vleesgeworden gaten

zijn zij met hier en daar een ster

2-12-14

winterdag

Op zaterdag 29 november las ik o.a. het gedicht winterdag uit 2010 voor bij het Literaire Café in Stad aan 't Haringvliet. Cavum maakte een tekening bij dit gedicht.

 

winterdag

een rode morgenzon straalt
over de besneeuwde daken
en de ochtenddichter verhaalt
over het steeds weer ontwaken

zo zitten zij dan verbonden
in de tijd, aan tafel en in zwerk
ooit het universum ingezonden
ieder bezig met eigen werk

eens stoppen schrijven, stralen
eens keren zij weer en lossen op
de warme gloed zal zachtjes doven

de laatste woorden: enkel halen
niet meer wachten, trachten - stop
beiden zullen dan in stilte loven

eind november

nog zijn er bomen

die hun versleten sluier

van blad niet laten vallen

nog zijn er mensen

die hun versleten gedachten

aan ‘er was eens’ niet los laten

wanneer leven we

als een voorbijganger

een verwaaiende wolk

een blad in de wind

28-11-14

dood spoor

verder gaat het niet terug

zeventienhonderdzoveel …

zij zuchtte

al die mensen

al die generaties voor mij

zij hebben ook maar gedaan

wat op hen afkwam

zij hebben ook maar

hun leven geleefd

zal ik nog rouwen

om hen wier genen

nog niet zijn verdwenen

en wier tranen

nog kieren achter mijn ogen

kan ik anders, LEVEN

of zijn de namen van hen

die na mij komen al geschreven

en wanneer loopt dat

spoor dood

9-11-14

haiga

zonsopkomststrepen

horizontaal – verticaal

strepen op het raam

straatpoëzie

het rinkelend glas klinkt krakend kil

na de laatste inslag in de bijna verlaten stad

wit stof dwarrelt in het gedempte zonlicht

als een lijkwade over dit vermoorde oord

slechts enkele schimmen zoeken een route

tussen de karkassen van wat eens gebouwen waren

in de verdwenen straten naar het voorbije lijden

want tranen zijn al maanden opgedroogd

kan het leven hier nog geven

graven we hier nog naar de doden

of is het puin het monument

op een massagraf

met op een gebarsten steen een gedicht

hier woonden

kwaad en goed

in voor- en tegenspoed

nu even geen wegen

enkel evenwicht

2-11-14

Ik heb de laatste tijd nog nooit zoveel 'gesleuteld' aan een gedicht als aan deze. Niet dat het mij moeite kostte, het was alleen wonderlijk om te zien hoe woorden steeds weer werden doorgestreept en nieuwe woorden werden toegevoegd. Zelfs tijdens het typen op de pc veranderde er nog eea. Hoe zal dit verder aflopen?